من مجازاتهاى دردناكى از خداوند در برابر تبهكاران سراغ دارم كه شما هنوز از آن بىخبريد ، و يا اشاره به لطف و رحمت پروردگار باشد كه اگر در مسير اطاعتش گام بگذاريد بركات و پاداشهايى از او سراغ دارم كه شما به عظمت و وسعت آن واقف نيستيد ، و يا اشاره به اين باشد كه اگر من عهده دار هدايت شما شده‌ام مطالبى درباره خداوند بزرگ و دستوراتش مىدانم كه شما از آن آگاهى نداريد ، و به همين جهت بايد از من پيروى كنيد ، و هيچ مانعى ندارد كه همه اين معانى در مفهوم جمله فوق جمع باشد . در آيه بعد گفتار ديگرى را از نوح مىخوانيم كه در برابر اظهار تعجب قوم خود از اينكه چگونه ممكن است انسانى عهده دار رسالت پروردگار گردد ، بيان كرده است : « آيا تعجب كرده‌ايد كه انسانى مامور ابلاغ رسالت پروردگار گردد و دستورات بيدار كننده او بر اين انسان نازل شود تا شما را از عواقب سوء اعمالتان بر حذر دارد و به آئين پرهيزگارى دعوت كند ، تا مشمول رحمت الهى شويد » ( * ( أَ وَعَجِبْتُمْ أَنْ جاءَكُمْ ذِكْرٌ مِنْ رَبِّكُمْ عَلى رَجُلٍ مِنْكُمْ لِيُنْذِرَكُمْ وَلِتَتَّقُوا وَلَعَلَّكُمْ تُرْحَمُونَ ) * ) . يعنى اين موضوع چه جاى تعجب است ؟ زيرا يك انسان شايسته ، استعداد انجام اين رسالت را بهتر از هر موجود ديگر دارد ، به علاوه انسان است كه مىتواند رهبر انسانها شود ، نه فرشتگان و نه غير آنها . ولى به جاى اينكه دعوت چنين رهبر دلسوز و خيرخواه و آگاهى را بپذيرند ، « همه گفته‌هاى او را تكذيب كردند ، و در برابر دعوتش سر تسليم فرود نياوردند ، هر چه نوح بيشتر تبليغ مىكرد ، آنها بر لجاجت و سرسختى خود مىافزودند ، و