اول آيات و روايات اشاره به گروه نخستين يعنى ضعفا است و قسمت دوم اشاره به گروه دوم يعنى بزرگان و انبياء و امامان و صلحا . در بعضى از روايات نيز شاهد اين جمع به خوبى ديده مىشود مانند روايتى كه در تفسير على بن ابراهيم از امام صادق ع نقل شده كه فرمود : « الاعراف كثبان بين الجنة و النار و الرجال الأئمة يقفون على الاعراف مع شيعتهم و قد سبق المؤمنون الى الجنة بلا حساب . . . » : « اعراف ، تپه اى است ميان بهشت و دوزخ ، و امامان آن مردانى هستند كه بر اعراف در كنار شيعيان ( گنهكارشان ) قرار مىگيرند ، در حالى كه مؤمنان ( خالص ) بدون نياز به حساب در بهشت جاى گرفته‌اند . . . » بعد اضافه مىكند : « امامان و پيشوايان در اين موقع به پيروان گناهكار خود مىگويند خوب نگاه كنيد ، برادران با ايمان خود را چگونه بدون حساب به بهشت شتافته‌اند ، و اين همان است كه خداوند مىگويد : * ( سَلامٌ عَلَيْكُمْ لَمْ يَدْخُلُوها وَهُمْ يَطْمَعُونَ ) * ( يعنى آنها به بهشتيان درود مىفرستند در حالى كه خودشان هنوز وارد بهشت نشده‌اند و آرزو دارند ) . سپس به آنها گفته مىشود ، دشمنان حق را بنگريد كه چگونه در آتشند و اين همان است كه خداوند مىفرمايد : * ( وَإِذا صُرِفَتْ أَبْصارُهُمْ تِلْقاءَ أَصْحابِ النَّارِ قالُوا رَبَّنا لا تَجْعَلْنا مَعَ الْقَوْمِ الظَّالِمِينَ ) * . . . بعد به دوزخيان مىگويند اينها ( پيروان و شيعيانى كه آلوده گناهانى بوده‌اند ) همانها هستند كه شما مىگفتيد هرگز مشمول رحمت الهى نخواهند شد ، ( سپس رحمت الهى شامل حال آنها شده ) و به اين دسته از گنهكاران ( كه بر اثر ايمان و اعمال صالحى شايستگى عفو و آمرزش دارند ) از طرف امامان و پيشوايان دستور داده مىشود كه به سوى بهشت برويد نه ترسى داريد و نه غمى » ( 1 ) .

--> ( 1 ) تفسير برهان جلد دوم صفحه 19 و 20 .