مردم ، و رباخوارى ، و اموال مردم را به ناحق خوردن ، آنجا كه مىفرمايد : فَبِظُلْمٍ مِنَ الَّذِينَ هادُوا حَرَّمْنا عَلَيْهِمْ طَيِّباتٍ أُحِلَّتْ لَهُمْ وَبِصَدِّهِمْ عَنْ سَبِيلِ اللَّه كَثِيراً وَأَخْذِهِمُ الرِّبَوا وَقَدْ نُهُوا عَنْه وَأَكْلِهِمْ أَمْوالَ النَّاسِ بِالْباطِلِ 2 - جمله * ( وَإِنَّا لَصادِقُونَ ) * كه در آخر آيه آمده است ، ممكن است اشاره به اين نكته باشد كه صدق و حقيقت مطلب در مورد تحريم اين غذاها آن است كه ما گفتيم نه آن است كه يهود در پاره اى از سخنان خود مىگفتند ، و آن را به عنوان فرمانى دائر بر تحريم اين امور از ناحيه اسرائيل ( يعقوب ) معرفى مىكردند زيرا يعقوب چنان كه در آيه 93 سوره آل عمران آمده است هرگز ، حكم به حرام بودن اين اموال نكرده بود ، و اين تهمتى بود كه يهود بر او بستند ( براى توضيح بيشتر به تفسير نمونه ذيل آيه فوق جلد سوم صفحه 6 مراجعه فرمائيد ) . از آنجا كه لجاجت يهود و مشركان روشن بوده و امكان داشته پافشارى كنند و پيامبر ص را تكذيب نمايند ، در آيه بعد خداوند به پيامبرش دستور مىدهد كه « اگر ترا تكذيب كنند به آنها بگو پروردگارتان رحمت وسيع و پهناورى دارد » و شما را زود مجازات نمىكند بلكه مهلت مىدهد ، شايد از اشتباهات خود برگرديد و از كرده خود پشيمان شويد و به سوى خدا باز آئيد ( * ( فَإِنْ كَذَّبُوكَ فَقُلْ رَبُّكُمْ ذُو رَحْمَةٍ واسِعَةٍ ) * ) . ولى اگر از مهلت الهى باز هم سوء استفاده كنيد ، و به تهمتهاى نارواى خود ادامه دهيد ، بدانيد كيفر خداوند قطعى است ، و سرانجام دامان شما را خواهد گرفت ، زيرا « مجازات او از جمعيت مجرمان دفعشدنى نيست » ( * ( وَلا يُرَدُّ بَأْسُه عَنِ الْقَوْمِ الْمُجْرِمِينَ ) * ) . اين آيه به خوبى عظمت تعليمات قرآن را روشن مىسازد كه بعد از شرح اين همه خلافكاريهاى يهود و مشركان ، باز آنها را فورا تهديد به عذاب نمىكند