بود ، با ملامتها و سرزنشها ، روح افراد با ايمان را مىآزردند ، در آنجا بايد كيفر آن را به عنوان نتيجه عمل ببينند ، نظير اين موضوع در سوره‌هاى مختلف قرآن از جمله در آخر سوره مطففين آمده است . سپس اضافه مىكند « در اين هنگام گوينده اى ، ندا در مىدهد ( آن چنان كه صداى او به گوش همگان مىرسد ) كه لعنت خدا بر ستمگران باد » ! ( * ( فَأَذَّنَ مُؤَذِّنٌ بَيْنَهُمْ أَنْ لَعْنَةُ اللَّه عَلَى الظَّالِمِينَ ) * ) . سپس ستمگران را چنين معرفى مىكند : « همانها كه مردم را از راه راست باز داشتند و با تبليغات مسموم و زهرآگين خود ، ايجاد شك و ترديد در ريشه‌هاى عقائد مردم كردند و جاده مستقيم الهى را كج و معوج نشان دادند ، و به سراى ديگر نيز ايمان نداشتند » ( * ( الَّذِينَ يَصُدُّونَ عَنْ سَبِيلِ اللَّه وَيَبْغُونَها عِوَجاً وَهُمْ بِالآخِرَةِ كافِرُونَ ) * ) ( 1 ) . از آيه فوق بار ديگر اين حقيقت استفاده مىشود كه همه انحرافات و مفاسد در مفهوم « ظلم و ستم » جمع است و ظالم مفهوم وسيعى دارد كه تمام گنهكاران ، مخصوصا گمراهان گمراه كننده را در بر ميگيرد . اين ندا دهنده كيست ؟ در اينكه اين مؤذّن ( ندا دهنده ) كه صداى او را همگان مىشنوند و در حقيقت ، سيطره تفوقى بر همه آنها دارد كيست ؟ از آيه چيزى استفاده نمىشود ،

--> ( 1 ) * ( يَبْغُونَها عِوَجاً ) * به معنى « يطلبونها عوجا » مىباشد يعنى آنها ميل دارند و تلاش و كوشش مىكنند كه با القاى شبهات و تبليغات مسموم ، راه راست را دگرگون نشان دهند ، ضمنا « راغب » در مفردات مىگويد : عوج ( بر وزن كرج ) به معنى كجى حسى است ولى « عوج » ( بر وزن پدر ) به كجىهايى گفته مىشود كه با فكر ، درك مىشود ولى ظاهرا پاره اى از آيات قرآن مانند آيه 107 سوره طه با اين تفصيل سازگار نيست ( دقت كنيد ) .