پاسخ اين سخن ، پيچيده نيست ، زيرا هر ناظر بىطرفى مىداند تذكر و يادآورى دوستى على ع نياز به اينهمه مقدمات و تشكيلات و خطبه خوانى در وسط بيابان خشك و سوزان و متوقف ساختن جمعيت و گرفتن اعترافهاى پى در پى از جمعيت ، ندارد ، دوستى مسلمانان با يكديگر يكى از بديهىترين مسائل اسلامى است كه از آغاز اسلام وجود داشته است . و آن گهى اين مطلبى نبود كه پيغمبر ص تا آن زمان آن را تبليغ نكرده باشد ، بارها آن را تبليغ كرده بود . چيزى نبود كه از ابراز آن وحشت داشته باشد تا خدا به او دلدارى تامين دهد . مساله اى نبود كه خداوند با اين لحن كه « اگر ابلاغ آن را نكنى تبليغ رسالت نكرده اى » با پيامبرش سخن بگويد . همه اينها گواهى مىدهد ، مساله ما فوق يك دوستى ساده و عادى بوده كه جزء الفباى اخوت اسلامى از روز اول اسلام محسوب مىشده است . به علاوه اگر منظور بيان يك دوستى ساده بود ، چرا پيامبر ص قبلا از مردم اقرار مىگيرد ا لست اولى بكم من انفسكم : « آيا من نسبت به شما از خود شما سزاوارتر و صاحب اختيارتر نيستم ؟ » ( 1 ) آيا اين جمله هيچ تناسبى با بيان يك دوستى ساده دارد ؟ و نيز يك دوستى ساده جاى اين نداشت كه مردم حتى شخص عمر به على ع با اين جمله اصبحت مولاى و مولا كل مؤمن و مؤمنه : « اى على تو مولاى من و مولاى هر مرد و زن مسلمان شدى » تبريك و تهنيت بگويند و آن را يك موفقيت تازه بشمرند ( 2 ) .

--> ( 1 ) اين جمله در روايات متعددى وارد شده است . ( 2 ) اين قسمت از حديث را كه به حديث « تهنيت » معروف شده است بسيارى از علماى بزرگ حديث و تفسير و تاريخ از دانشمندان اهل تسنن به طرق متعدد از جمعى از صحابه مانند ابن عباس و ابو هريره و براء بن عازب و زيد بن ارقم نقل كرده‌اند و مرحوم علامه امينى در جلد اول الغدير اين حديث را از شصت دانشمند اهل سنت نقل كرده است !