فرمان خدا است « . و هنگامى كه مىبينيم پيامبر ص طبق حديث ثقلين كه در منابع معروف اسلامى اعم از منابع اهل تسنن و شيعه آمده است ، صريحا احاديث اهل بيت ع را سند و حجت شمرده است استفاده مىكنيم كه اطاعت از فرمان اهل بيت نيز از اطاعت فرمان خدا جدا نيست ، و كسى نمىتواند بگويد من قرآن را مىپذيرم ولى احاديث اهل بيت ع را نمىپذيرم ، زيرا اين سخن بر ضد آيه فوق و آيات مشابه آن است . و لذا در روايات متعددى كه در تفسير برهان در ذيل آيه وارد شده آمده است مىخوانيم : خداوند طبق آيه فوق حق امر و نهى به پيامبر ص خود داده و پيامبر ص نيز چنين حقى را به على ع و ائمه اهل بيت ع داده است ، بنا بر اين مردم موظفند كه از امر و نهى آنها سرباز نزنند زيرا امر و نهى آنها همواره از طرف خدا است نه از خودشان ( 1 ) سپس در آيه دوم اشاره به وضع جمعى از منافقان و يا افراد ضعيف الايمان كرده و مىگويد : « آنها به هنگامى كه در صف مسلمانان در كنار پيغمبر ص قرار ميگيرند براى حفظ منافع و يا دفع ضرر از خويش با ديگران هم صدا شده و اظهار اطاعت فرمان پيامبر ص مىكنند ، و مىگويند با جان و دل حاضريم از او پيروى كنيم » ( * ( وَيَقُولُونَ طاعَةٌ ) * ) . اما هنگامى كه مردم از خدمت پيامبر ص خارج شدند ، آن دسته از منافقان و افراد ضعيف الايمان گفته‌ها و پيمانهاى خويش را به دست فراموشى مىسپارند و در جلسات شبانه تصميمهايى بر ضد سخنان پيغمبر ص مىگيرند . ( * ( فَإِذا بَرَزُوا مِنْ عِنْدِكَ بَيَّتَ طائِفَةٌ مِنْهُمْ غَيْرَ الَّذِي تَقُولُ ) * ) . از اين جمله استفاده مىشود كه منافقان در زمان پيامبر ص بيكار نمىنشستند

--> ( 1 ) تفسير برهان جلد اول صفحه 396 .