[ سوره آلعمران ‹ 3 › : آيات 102 تا 103 ] يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا اتَّقُوا اللَّه حَقَّ تُقاتِه وَلا تَمُوتُنَّ إِلَّا وَأَنْتُمْ مُسْلِمُونَ ‹ 102 › وَاعْتَصِمُوا بِحَبْلِ اللَّه جَمِيعاً وَلا تَفَرَّقُوا وَاذْكُرُوا نِعْمَتَ اللَّه عَلَيْكُمْ إِذْ كُنْتُمْ أَعْداءً فَأَلَّفَ بَيْنَ قُلُوبِكُمْ فَأَصْبَحْتُمْ بِنِعْمَتِه إِخْواناً وَكُنْتُمْ عَلى شَفا حُفْرَةٍ مِنَ النَّارِ فَأَنْقَذَكُمْ مِنْها كَذلِكَ يُبَيِّنُ اللَّه لَكُمْ آياتِه لَعَلَّكُمْ تَهْتَدُونَ ‹ 103 › ترجمه : 102 - اى كسانى كه ايمان آورده‌ايد ! آن چنان كه حق تقوى و پرهيزكارى است از خدا بپرهيزيد ، و از دنيا نرويد مگر اينكه مسلمان باشيد ( بايد گوهر ايمان را تا پايان عمر حفظ كنيد ) . 103 - و همگى به ريسمان خدا ( قرآن و اسلام و هر گونه وسيله ارتباط ديگر ) چنگ زنيد و پراكنده نشويد ، و نعمت ( بزرگ ) خدا را بر خود به ياد آريد كه چگونه دشمن يكديگر بوديد و او در ميان دلهاى شما الفت ايجاد كرد ، و به بركت نعمت او برادر شديد ، و شما بر لب حفره اى از آتش بوديد ، خدا شما را از آنجا برگرفت ( و نجات داد ) اين چنين خداوند آيات خود را براى شما آشكار مىسازد شايد هدايت شويد . شان نزول مىدانيم كه در دوران جاهليت دو قبيله بزرگ در مدينه به نام « اوس » و « خزرج » وجود داشتند كه بيش از يكصد سال ! جنگ و خونريزى و اختلاف در ميان آن دو جريان داشت ، و هر چند وقت ناگهان به جان يكديگر مىافتادند و خسارات جانى و مالى فراوانى به يكديگر وارد مىكردند . يكى از موفقيتهاى بزرگ پيغمبر ( ص ) پس از هجرت به مدينه ، اين بود كه بوسيله اسلام صلح و صفا در ميان آن دو ايجاد كرد ، و با اتحاد آنها جبهه نيرومندى در مدينه بوجود آمد . اما از آنجا كه ريشه‌هاى اختلاف فوق العاده زياد و نيرومند ، و اتحاد تازه