اللَّه « قرار مىدهد ( إِنَّه مِنْ سُلَيْمانَ وَإِنَّه بِسْمِ اللَّه الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ . . . ) ( سوره نحل آيه 30 ) . و باز روى همين اصل ، تمام سوره‌هاى قرآن - با بسم اللَّه آغاز مىشود تا هدف اصلى كه همان هدايت و سوق بشر به سعادت است از آغاز تا انجام با موفقيت و پيروزى و بدون شكست انجام شود . تنها سوره توبه است كه بسم اللَّه در آغاز آن نمىبينيم چرا كه سوره توبه با اعلان جنگ به جنايتكاران مكه و پيمانشكنان آغاز شده ، و اعلام جنگ با توصيف خداوند به « رحمان و رحيم » سازگار نيست . در اينجا توجه به يك نكته لازم است و آن اينكه ما در همه جا بسم اللَّه مىگوئيم چرا نمىگوئيم بسم الخالق يا بسم الرازق و مانند آن ؟ ! نكته اين است كه « اللَّه » چنان كه به زودى خواهيم گفت ، جامعترين نامهاى خدا است و همه صفات او را يك جا بازگو مىكند ، اما نامهاى ديگر اشاره به بخشى از كمالات او است ، مانند خالقيت و رحمت او و مانند آن . از آنچه گفتيم اين حقيقت نيز روشن شد كه گفتن « بسم اللَّه » در آغاز هر كار هم به معنى « استعانت جستن » به نام خدا است ، و هم « شروع كردن به نام او » و اين دو يعنى « استعانت » و « شروع » كه مفسران بزرگ ما گاهى آن را از هم تفكيك كرده‌اند و هر كدام يكى از آن دو را در تقدير گرفته‌اند به يك ريشه باز مىگردد ، خلاصه اين دو لازم و ملزوم يكديگرند يعنى هم با نام او شروع مىكنم و هم از ذات پاكش استمداد مىطلبم . به هر حال هنگامى كه كارها را با تكيه بر قدرت خداوند آغاز مىكنيم خداوندى كه قدرتش ما فوق همه قدرتها است ، سبب مىشود كه از نظر روانى نيرو و توان بيشترى در خود احساس كنيم ، مطمئنتر باشيم ، بيشتر كوشش كنيم ، از