و اما اصرار جمعى بر اينكه قرآن به هيچوجه در زمان پيامبر ص جمع آورى نشده و اين افتخار نصيب عثمان يا خليفه اول و دوم گشت شايد بيشتر به خاطر فضيلت سازى بوده باشد ، و لذا هر دسته اى اين فضيلت را به كسى نسبت مىدهد و روايت در مورد او نقل مىكند . اصولا چگونه مىتوان باور كرد پيامبر ص چنين كار مهمى را ناديده گرفته باشد در حالى كه او به كارهاى بسيار كوچك هم توجه داشت ، مگر نه اين است كه قرآن قانون اساسى اسلام ، كتاب بزرگ تعليم و تربيت ، زير بناى همه برنامه‌هاى اسلامى و عقائد و اعتقادات است ؟ آيا عدم جمعآورى آن در عصر پيامبر ص اين خطر را نداشت كه بخشى از قرآن ضايع گردد و يا اختلافاتى در ميان مسلمانان بروز كند . به علاوه حديث مشهور « ثقلين » كه شيعه و سنى آن را نقل كرده‌اند كه پيامبر ص فرمود من از ميان شما مىروم و دو چيز را به يادگار مىگذارم « كتاب خدا » و « خاندانم » اين خود نشان مىدهد كه قرآن به صورت يك كتاب جمع آورى شده بود . و اگر مىبينيم رواياتى كه دلالت بر جمعآورى قرآن توسط گروهى از صحابه زير نظر پيامبر ص دارد ، از نظر تعداد نفرات مختلف است مشكلى ايجاد نمىكند ، ممكن است هر روايت عده اى از آنها را معرفى كند .