اين است كه نقد النصوص في شرح نقش الفصوص در روشن كردن رؤوس مطالب و اهم بحثهاى مكتب شيخ كتابى بىهمتاست : « 1 » به دنبال هر « فصى » از فصوص الحكم كه شيخ در نقش الفصوص تلخيص كرده است ، مولانا جامى بهترين و برگزيده ترين شرحها و بيانهاى پيشينيان خود را به صورت بسيار منظم و منقح گرد آورده و بر خواننده عرضه كرده است . جامى خود تصريح مىكند ( 18 / 15 ) كه كتاب نقد النصوص « كلمه اى چند است از نصوص ارباب خصوص » ، يعنى از شيخ أكبر و تابعان او ، كه آن « جمع كرده مىشود . . . چون مرقّع صوفيان ، هر پاره اى از جائى اندوخته » ( 18 / 21 - 23 ) . خود عبارت « نقد النصوص » به معنى جدا كردن و تمييز دادن نوشته هاى خوب از نوشته هاى بد است ، و شكى نيست كه كمتر كسى به اندازهء جامى با آن مقام بلند عرفانى و ادبى شايستگى و لياقت اين كار را داشته است . نوشته هاى مختلف و متون متفرقى كه جامى از آنها در اين كتاب استفاده كرده است بعضى به فارسى و بعضى به عربى است . در حدود 35 درصد از نقد النصوص به فارسى است ، و 65 درصد به عربى . در بخش هفت اين مقدمه راجع به مآخذ آن به تفصيل سخن خواهيم گفت . با اينكه جامى با فروتنى تمام گفته است كه هر پاره اى را از نقد النصوص

--> « 1 » لا اقل 9 شرح ديگر بر نقش الفصوص نوشته‌اند . رك كتابشناسى ابن عربى ، ص 255 .