بعد از حرف صامت ( اينجاست ، هستيست ، وقتست ، آنست ، و غيره ) : در كليهء نسخ . 6 . كلمات مختوم به ألف در حالت اضافه و وصف گاهى با همزه نوشته مىشود ( بقاياء رسوم ، اقتضاء آن ) : در كليهء نسخ . 7 . كلماتى نظير « از آن ، در او ، در اين » به صورت « ازان ، درو ، درين » نوشته مىشود : در كليهء نسخ . 8 . كلماتى نظير « قايم ، قايل ، حقايق ، شدايد » همه جا به اين صورت و بدون همزه نوشته مىشود : در نسخه هاى J و H و D و A در نسخهء S معمولا با دو نقطه است ، ولى گاهى علاوه بر آن همزه اى هم نوشته مىشود . در P معمولا همزه به كار مىرود . 9 . كلماتى مانند « بينايى ، شنوائى ، گشائى » به صورت « بينايى ، شنوايى ، گشايى » نوشته مىشود : در همهء نسخه ها غير از P 10 . همزه بدون توجه به قواعد عربى نوشته مىشود ( مانند شئون به جاى شئون ، مسئول به جاى مسئول ) : در همهء نسخ ، ولى P از همه كمتر . 11 . ياء نكره مانند كسرهء اضافه نوشته مىشود ( مثلا « مرتبهء از مراتب » ) : در همهء نسخه ها . ح . نقطه گذارى استفاده از نقطه گذارى در تصحيح متون قديم مسئلهء بسيار مهمى است كه به اندازهء كافى به آن توجه نمىشود . به نظر نگارنده يا به شيوهء قدما از نقطه گذارى نبايد استفاده كرد ، و يا اينكه اگر از آن استفاده شود ، بايد در آن از يك نظم و ترتيب يك نواخت پيروى كرد . نگارنده كمتر متنى به زبان فارسى ديده است كه مطابق نظم و ترتيب خاصى نقطه گذارى شده باشد . گاهى عدم رعايت اصول و قواعد و عدم يك نواختى به حدى مىرسد كه گويى مصحح به دلخواه و مطابق ميل و سليقهء خود يك مشت نقطه و ويرگول را در سراسر صفحه پاشيده و توجه نكرده است كه اين نقطه ها و ويرگولها به كجاى صفحه اصابت مىكند .