است كه پاسخ همهء اين سئوالات مثبت است ، بنا بر اين تفكيك ظاهر از باطن مانند تفكيك معلول از علت خود ، يا موج از دريا و انگيزه از انگيزش خود مىباشد . امروزه مانند گذشته كشف نيت و تصميم بر جرم و كشف وارستگى و آلودگى از طرز كيفيت چهره و نگاه و رفتار ، يك امر طبيعى و رايج است . آيهء شريفهء قرآنى مىفرمايد : * ( وَالْبَلَدُ الطَّيِّبُ يَخْرُجُ نَباتُه بِإِذْنِ رَبِّه وَالَّذِي خَبُثَ لا يَخْرُجُ إِلَّا نَكِداً ) * ( 1 ) ( و گياه شهر و جايگاه پاكيزه با اذن پروردگارش مىرويد و آنچه كه پليد است ، بيرون نمىآورد مگر چيزى پست را . ) در تفسير حديث پيامبر اكرم ( ص ) اختلاف نظرهايى وجود دارد . مرحوم محقق هاشمى خوئى در بارهء حديث شريف توجيه خوبى دارد . او مىگويد : « منظور پيامبر اكرم ( ص ) اين است كه بدان جهت كه خداوند سبحان مىخواهد ظاهر و باطن مردم با ايمان يكى باشد ، لذا پيامبر ( ص ) مىفرمايد : مؤمنان بايد مواظب باشند كه وضع وجودى آنان طورى نباشد كه خداوند خود آنان را دوست داشته باشد ولى عملشان را كه ظاهرا آنان را ارائه مىدهد ، مبغوض بدارد و نيز آن چنان نباشند كه عملشان را دوست بدارد ولى بدنشان را مبغوض بدارد . جملات بعدى تمثيل مطلب قبلى است و لذا احتياجى به تفسير ندارد .

--> ( 1 ) . الاعراف ، آيه 58 .