تحقق پيدا كند . پس در حقيقت ثابتهايى كه متغيرات در تكون و حركت خود تابع آنها است ، مشيت بالغهء خداونديست و بس . مولوى در اين مورد هم قضيه را با واضحترين بيان و استدلال و روشن مطرح نموده است : قرنها بگذشت اين قرن نويست ماه آن ماه است آب آن آب نيست عدل آن عدل است ، فضل آن فضل هم گر چه مستبدل شد اين قرن و أمم قرنها بر قرنها رفت اى همام وين معانى برقرار و بر دوام شد مبدل آب اين جو چند بار عكس ماه و عكس اختر برقرار پس بنايش نيست بر آب روان بلكه بر اقطار اوج آسمان و اگر احتمال بدهيم كه آن ثابتها فوق طبيعى فيض را از خدا مىگيرند و به جهان هستى سرازير مىكنند ، باز بايد منعقد شويم كه خود همان ثابتها نيز فيض دوام و ثبات خود را از خدا مىگيرند . ولى با نظر به مفاد آيات قرآنى مانند * ( يَسْئَلُه مَنْ فِي السَّماواتِ وَالأَرْضِ ، كُلَّ يَوْمٍ هُوَ فِي شَأْنٍ ) * [ الرحمن آيهء 29 ] ( همهء كائنات فيض وجودى خود را از خدا مىخواهند ) بايد گفت : فيض مستمر خداوندى براى بقاء موجودات مستقيما از طرف خداوندى سرازير مىشود . 8 ، 11 - القرآن - منها - و كتاب اللَّه بين أظهركم ، ناطق لا يعيا لسانه ، و بيت لا تهدم أركانه ، و عزّ لا تهزم أعوانه از جملهء اين خطبه است : و كتاب خداوندى اينك در ميان شما است ، گوينده ايست كه زبانش عاجز نمىشود ، و خانه ايست كه اركانش ويران نمىگردد و عزتى است كه يارانش شكست نمىخورند . ) قرآن ، آن كتاب الهى كه هرگز ناتوان و كهنه نخواهد گشت براى بررسى مباحث مربوط به قرآن مجيد مراجعه فرماييد به مجلد 2 از ص 206 تا ص