مىگيرد . به روايت ارسطو حتى طالس بنيانگذار مكتب فلسفى ملطى ( كه در حدود 600 سال قبل از ميلاد مىزيست ) مغناطيسها را به علت قابليت آهن رباييشان جاندار تلقى مىكرد . » ( 1 ) اوپارين و مترجم كتاب او در ص 41 و صاحبنظران ذيل را معتقد به جاندار بودن ماده و ذرات عالم طبيعت معرفى مىنمايند : امپدوكلس ، اناكساگوراس ، اپيكوروس ، لوكرسيوس ، جيورد انوبرونو ، ژان باتيست روبين ، اسپينوزا و ديدرو . مونيسم كه مأخوذ است از مونادو مىگويد : همهء موجودات عالم هستى مركب از اجزائى است كه همهء آنها از حيات برخوردار مىباشند . با قطع نظر از ديدگاه اسلام كه تسبيح و سجده و قنوت را بر همهء كائنات نسبت مىدهد ، اين مكتب ( مونيسم ) اولين طرز تفكر در غرب است كه معتقد است همهء اجزاء جهان هستى زنده هستند . مشهورترين سران اين مكتب از قرن 16 به اين طرف سه نفرند : 1 . جوردانو برونو ايتاليايى . 2 . كامپانلا ايتاليايى . 3 . لايب نيتز آلمانى . ما در اينجا روش فلسفى شخص سوم را براى طرح و اثبات نظريه مونيسم كه مشروحتر از آن دو شخصيت نقل شده است مىپردازيم : « پس لايب نيتز هم مانند اسپينوزا حقيقت را يكى مىداند ، اما مىگويد كثرت موجودات هم در جهان امرى آشكار است و وجود افراد را نمىتوان منكر شد ، دموكريت و اپيكوريان انفصال و كثرت را ديده و از وحدت غافل شده بودند ، حكماى ديگر و اخيرا دكارت اتصال را اصل گرفته و كل موجودات را جمعا وحدت ناميدند و كثرت را از نظر دور داشتند ، ولى حق اينست كه

--> ( 1 ) حيات : طبيعت ، منشأ و تكامل آن - آ . اى . اپارين ص 39 و 40 .