همين موضوعات است كه وسيلهء به ثمر رسيدن شخصيت انسانها در گذرگاه رو به ابديت است . آنچه كه مورد سؤال انكارى امير المؤمنين عليه السلام است ، خير و نفعى است كه از ذات اين دنيا و عمر در حال فنا و زمان در معرض انقطاع بعنوان هدف نهايى تلقى شود و بعبارت ديگر اين دنيا با همهء امور چشمگيرش ، آن خير و سود را ندارد كه بتواند شخصيت آدمى را به هدف اعلايش برساند در حالى كه فقط با خيرات و كمالات الهى به ثمر خواهد رسيد و عظمت به ثمر رسيدهء آن ، فرا سوى عمر و زمان محدود است . حال كه اين دنيا چنين است و حال كه عمر رو به فنا و زمان در معرض انقطاع است ، چيزى جز آنچه را كه خداوند متعال آن را از ما خواسته است ، مطلوب خود قرار ندهيم و از خدا ، جز اداى حق او چيزى را مسئلت ننماييم . 23 - و أسمعوا دعوة الموت آذانكم قبل أن يدعى بكم ( و دعوت مرگ را پيش از آنكه شما [ براى عبور از پل مرگ ] خوانده شويد بگوشهاى خود بشنوانيد ) گوشهاى خود را با طنين مرگ آشنا بسازيد پيش از آنكه فرياد مرگ گوشهاى شما را بكوبد فرق بسيار است بين اين كه شما گوشهاى خود را با طنين مرگ آشنا بسازيد و اين كه فرياد جانكاه مرگ سراغ گوش شما را بگيرد و آن را چنان بكوبد كه ديگر هيچ كارى از دستتان بر نيايد و هيچ صدايى را نشنويد . از آن جمله : 1 - كسى كه مىخواهد گوشهاى خود را با طنين مرگ آشنا بسازد ، بدون ترديد در بارهء زندگى و اصول و مبادى آن انديشيده و صلاح و فساد آن را نيز تشخيص مىدهد ، در نتيجه مرگ و معناى با اهميت آن را نيز درك مىكند . 2 - شنيدن اختيارى طنين مرگ موجب آمادگى ورود به آن مىگردد ، زيرا مىفهمد كه مرگ يعنى پل عبور به سراى ابديتى كه ترس و اندوه در آن راهى ندارد .