است ، ضرورت ايمان به پيامبران ، كه اشرف و خاتم همهء آنان محمد بن عبد الله صلى اللَّه عليه و آله است ، ثابت مىگردد . خداوند سبحان معجزاتى را كه به وسيلهء رسولان خود به مردم ارائه مىدهد ، حكم عقل را با آن معجزات تأييد مىفرمايد ، ضمنا اشخاص رسولان را براى مردم معين مىفرمايد . بعنوان مثال مرده زنده كردن حضرت عيسى و اژدها شدن عصا بدست حضرت موسى عليهما السلام و تسبيح سنگ ريزه‌ها در دست پيامبر اسلام و حركت كردن درخت و آمدن آن به نزد آن بزرگوار و كتاب مقدس قرآن مجيد و غير ذلك ، به اضافهء اين كه ضرورت وساطت ما بين خدا و انسانها را بنام نبوت عامه اثبات مىكند ، شخص پيامبر را نيز معرفى مىنمايد . البته دليل عقلى اثبات نبوت مستند است به ناتوانى قطعى بشر از شناخت كامل خود « آن چنان كه هست » و مصالح و مفاسد خود براى تشخيص « آن چنان كه بايد و شايد » و اما در تعيين رسولان الهى كه معجزه‌ها اثر قطعى دارد ، بايد اين حقيقت را در نظر بگيريم كه كار اصلى معجزه الزام مردم به فوق طبيعى بودن پيامبرى است كه ادعاى نبوت مىكند و ممكن است معجزه همهء مردم را قانع كند ، ولى ايمان حقيقى و محبت اصيل و قرار گرفتن در جاذبهء پيامبر به صفا و نورانيت درونى نيازمند است كه موجب شناخت رسول و رسالت او مىگردد - بوى پيغمبر ببرد آن شير نر همچنان كه بوى يوسف را پدر موجب ايمان نباشد معجزات بوى جنسيت كند جذب صفات معجزات از بهر قهر دشمن است بوى جنسيت پى دل بردن است قهر گردد دشمن اما دوست نى دوست كى گردد ببسته گردنى ايمان آوردن حضرت خديجه و حضرت امير المؤمنين على بن ابي طالب عليه السلام به رسول خدا صلى اللَّه عليه و آله و سلم مستند به دريافت قلبى و نورانيت درونى آن دو بزرگوار در بارهء رسول گرامى بوده است نه معجزات ، و اگر هم آن دو بزرگوار معجزات خصوصى از رسول اللَّه ديده بودند ، آن دريافت قلبى را تأكيد كرده است . چند مطلب را بايد در اين مبحث يادآور شويم . مطلب يكم - اين كه سنخ ايمان به خدا و رسول خدا يكى نيست ، ايمان به خدا عبارتست از پذيرش خدا با همهء ابعاد وجودى و گرايش به او ، بعنوان پذيرش حقيقتى