ولى دريغا ، كه اين بيدارى دير شده است . اين بيدارى نه تنها براى او سودى نخواهد داشت ، بلكه آغاز كيفرهائى است كه براى او مقرر شده است و او بايد طعم آنها را بچشد . براستى كيفريست بسيار تلخ كه آدمى در موقعى بيدار شود و بفهمد كه با عظمتترين و پر ارزشترين سرمايهء خود را كه شخصيت او است [ كه شايستگى قرار گرفتن در شعاع جاذبهء ربوبى را دارد ، ] قربانى اموال دنيوى كرده است كه علاقه به بيش از مقدار ضرورى آنها ، علامت پستتر بودن از حيوانات است ، زيرا هيچ حيوانى علاقه به بيش از حد ضرورى از خوردنى و آشاميدنى و مسكن ندارد كه در نتيجه مزاحم زندگى ديگر حيوانات بوده باشد . 112 ، 117 - فلم يزل الموت يبالغ في جسده حتّى خالط لسانه سمعه ، فصار بين أهله لا ينطق بلسانه و لا يسمع بسمعه ، يردّد طرفه بالنّظر في وجوههم ، يرى حركات ألسنتهم و لا يسمع رجع كلامهم . [ او در اين تفكرات و تخيلات مشغول است كه ] ( مرگ نفوذ شديد خود را در بدن او ادامه مىدهد تا اين كه زبانش در گراييدن به خاموشى ملحق به گوش از كار افتاده اش مىگردد . اكنون در ميان خاندانش افتاده نه با زبانش سخنى مىگويد و نه با گوشش صدائى مىشنود . چشم براى نگاه بر روى اعضاى خاندانش مىگرداند ، حركات زبان آنان را مىبيند و موج سخنانشان را نمىشنود . ) دو نگاه در آن موقعيت وجود دارد كه يكى آموزنده است و ديگرى موجب دريغ و حسرت . در آن حال كه بازماندگان مسافر بقاء در او مىنگرند كه چونان چراغى كه نيرويش بپايان مىرسد و روشنائيش تدريجا ضعيفتر مىگردد ، لحظه به لحظه