را كه از طرف خدا مأمور به ابلاغ آن بوده است با كمال امانت ادا فرمود و در حالى كه به رشد و كمال مناسب وجود مباركش نائل آمده بود ، رخت از اين جهان بر بست . آن بزرگوار كمترين مسامحه و بىاعتنائى در مأموريّت عظمائى كه به وى محوّل شده بود ، روا نداشت ، بلكه چنان جدّ و جهد و تلاش فرمود كه آياتى در اين باره به آن حضرت نازل شد كه خود را به مشقّت فوق طاقت نيندازد ، از آن جمله : 1 - * ( طه . ما أَنْزَلْنا عَلَيْكَ الْقُرْآنَ لِتَشْقى ) * . ( 1 ) ( ما قرآن را به تو نازل نكرديم كه به مشقّت بيفتى . ) در بعضى از تفاسير آمده است كه آن حضرت شبها را تا صبح در حال نماز و نيايش مىگذراند و از اين جهت به زحمت فراوان افتاده بود ، لذا خداوند متعال فرمود كه اين كتاب را براى آن نفرستاديم كه خود را به مشقّت و زحمت بيندازى . 2 - * ( فَلَعَلَّكَ باخِعٌ نَفْسَكَ عَلى آثارِهِمْ إِنْ لَمْ يُؤْمِنُوا بِهذَا الْحَدِيثِ أَسَفاً ) * . ( 2 ) ( شايد تو [ اى پيامبر ] خود را به جهت ايمان نياوردن مردم به اين دين بعلَّت تأسّف ، هلاك بسازى . ) 3 - * ( لَعَلَّكَ باخِعٌ نَفْسَكَ أَلَّا يَكُونُوا مُؤْمِنِينَ ) * . ( 3 ) ( شايد تو خود را از بيم آنكه آنان ايمان نياورند به هلاكت بيندازى . ) اين آيات و امثال آنها به خوبى نشان مىدهد كه جانفشانىهاى پيامبر عظيم الشّأن اسلام در اداى رسالت در چه حدّى بوده است كه خداوند سبحان او را از به هلاكت انداختن خود در راه اداى رسالت باز مىدارد . تحمّل آن جانفشانىها و مشقّتها در اداى رسالت ، معلول معرفت پيامبر اكرم صلَّى اللَّه عليه و آله و سلَّم به اهمّيّت امانت رسالت بوده است كه در آيات زير اشاره اى به آن شده است :

--> ( 1 ) طه آيات 1 و 2 . ( 2 ) الكهف آيهء 6 . ( 3 ) الشعراء آيهء 3 .