محمد تقي جعفري

313

ترجمه و تفسير نهج البلاغه ( فارسي )

آب دريا را اگر نتوان كشيد هم به قدر تشنگى بايد چشيد در مجلَّد 2 صفحهء 272 تا 281 و مجلَّد 5 صفحهء 250 و 251 و مجلَّد 14 از صفحهء 123 تا 126 و 129 تا 132 مقدارى مختصر در بارهء فضائل و عظمت خاندان عصمت بررسى شده است ، مراجعه فرمائيد . 48 ، 54 - ثمّ يفرّجها اللَّه عنكم كتفريج الأديم به من يسومهم خسفا و يسوقهم عنفا ، و يسقيهم بكأس مصبّرة لا يعطيهم إلَّا السّيف و لا يحلسهم إلَّا الخوف ، فعند ذلك تودّ قريش - بالدّنيا و ما فيها لو يرونني مقاما واحدا و لو قدر جزر جزور لأقبل منهم ما أطلب اليوم بعضه فلا يعطونيه ( سپس خداوند آن فتنه را از شما دفع مىكند مانند فع و جدا كردن پوست از گوشت . خداوند فتنهء بنى اميّه را بوسيلهء كسى بر طرف مىكند كه آنان را ذليل كند و با كمال خشونت آنانرا براند و با كاسهء تلخ آنانرا سيراب نمايد ، جز شمشير بر آنان چيزى ندهد و نپوشاند بر آنان جز ترس و وحشت را ، در اين هنگام قريش خواهد خواست كه دنيا و آنچه را كه در آنست بدهد و مرا يك موقعيّت محدود اگر چه به قدر ذبح يك شتر قربانى ببيند تا بپذيرم از آنان آنچه را كه امروز مقدارى از آن را مىخواهم و آنان از انجام دادن آن امتناع مىورزند . ) آرى ، اينست قانون الهى : كسى كه انسانى را گريانده است ، او را خواهند گرياند . در مبحث گذشته گفتيم : اين مدّعى تكامل باصطلاح عاميان « همه چيزش درست است » فقط كمى فراموشكار است . و فراموشكارى وى در امور قابل