فراوان از منابع اسلامى مورد تمجيد قرار گرفته است ، قرار نگرفتن در جاذبهء حب دنيا است كه آرمانهاى حيات معقول و آمادگى براى ابديت در مسير * ( الَّذِينَ إِذا أَصابَتْهُمْ مُصِيبَةٌ قالُوا إِنَّا ) * ( 1 ) را به كلى تباه مىسازد ، نه برخوردارى معقول از متاع و طيبات دنيا كه در قرآن مجيد تجويز و تحريم كنندهء آنها را مورد سرزنش قرار داده است . * ( قُلْ مَنْ حَرَّمَ زِينَةَ الله الَّتِي أَخْرَجَ لِعِبادِه وَالطَّيِّباتِ مِنَ الرِّزْقِ ) * ( 2 ) ( به آنان بگو كيست كه زينت خداوندى را كه به بندگان خود نمودار ساخته است و [ همچنين ] نعمتهاى پاكيزه و لذت بخش را تحريم نموده است ) . * ( يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لا تُحَرِّمُوا طَيِّباتِ ما أَحَلَّ الله لَكُمْ ) * ( 3 ) ( اى كسانى كه ايمان آورده‌ايد ، تحريم نكنيد نعمتهاى پاكيزه اى را كه خداوند براى شما حلال كرده است ) . در آيات فراوانى از قرآن نعمتهاى پاكيزه و حلال دنيا را مطلوب معرفى نموده و آن را احسان و لطف پروردگارى به بندگانش توصيف فرموده است . اگر مقصود كسانى كه زهد را اعراض از متاع دنيا و نعمتهاى لذت بخش آن معرفى مىنمايند ، بى اعتنائى و ممنوع ساختن زاهد از آنها بوده باشد ، مطلبى است غلط و مىتوان گفت : تقريبا مخالف آيات قرآنى و منطق صحيح زندگى است ، زيرا « حيات معقول » بدون مركب حيات طبيعى محض و در هوا نمىتواند بپرد ، و حيات طبيعى محض مطابق قوانين ربانى ، احتياج به برخوردارى از نعمتهاى پاكيزه دارد كه خداوند مواد و اصول آنها را در طبيعت بوجود مىآورد و با فعاليتهاى مغزى و عضوى بشرى در معرض استفاده قرار مىگيرد . از طرف ديگر اگر انسانها را از برخوردارى از نعمتهاى پاكيزهء

--> ( 1 ) . البقرة آيهء 156 . ( 2 ) . الاعراف آيهء 32 . ( 3 ) . المائدة آيه 78 .