طلوع آفتاب در فردا با اين كه همهء انسانها آن را مىخواهند ، نيازى به توصيه و دستور ما ندارد ، حتى واقعيت از دانستن اين كه فردا آفتاب طلوع خواهد كرد ، نيز بىنياز مىباشد . اين مسائل كه هر يك در موقع تموج در مغز هشياران آبستن مسائل ديگريست ، به حل و فصل نهائى نخواهند رسيد . شما رهبران فكرى فقط يك راه داريد و بس و آن هم اينست كه انسانها همگى بايد بدانند كه : پر كاهم در مصاف تندباد خود ندانم در كجا خواهم فتاد پيش چوگانهاى حكم كن فكان مىدويم اندر مكان و لا مكان يعنى ما انسانها بوسيلهء عواملى از طبيعت كه جلوه گاه مشيت خداوند هستى آفرين است ، به حركت و تكاپو افتاديم ، اين جبر سرگذشت طبيعى با احساس امكان حركت آزادانه بسوى كمال هيچ منافاتى ندارد . يعنى با اين كه « پر كاهم در مصاف تند باد . . . » با اين حال : گر هلالم گر بلالم مىدوم مقتدى بر آفتابش مىشوم مولوى درست است كه جريان اسپر و اوول پدر و مادر در اختيار من نبوده است . درست است كه قرار گرفتن و به تكاپو افتادن من در اين كيهان بزرگ با پيشبينى و آزادى من صورت نگرفته است ، اما هيچ ترديدى ندارم در اين كه در اين زندگانى طبيعى در جستجوى « حيات معقول » مىباشم ، آن حيات معقول كه پاسخگوى هدف اعلاى وجود من در اين كارگاه معقول بوده باشد و به اين سؤال جدى كه « از كجا آمده‌ام براى چه آمده‌ام بكجا مىروم » جواب قانع كننده اى بدهد ، و بجاى جواب منطقى به اين سؤال ، روى آن گرد و خاك نپاشد و آن را در زير اصطلاحات فريبنده مخفى نكند . جواب سؤال مزبور جز با قبول قرار گرفتن من در جاذبهء ربوبى كه همهء ابعاد مثبت من را شكوفا مىسازد و به ديدار خداوندى ( لقاء اللَّه ) رهسپار مىسازد ، امكانپذير نمىباشد .