33 ، 34 ، 35 ، 36 ، 37 - فقبحا لكم و ترحا ، حين صرتم غرضا يرمى : يغار عليكم و لا تغيرون و تغزون و لا تغزون و يعصى اللَّه و ترضون ( زشتى و اندوه بر شما باد ، زيرا كه شما نشانه هايى بر تيرهاى دشمن گشته‌ايد . غارت مىشويد ، و هجوم نمىبريد ، مورد حمله و كشتار قرار مىگيريد ، حمله نمىكنيد . بر امر خدا معصيت مىشود و شما رضايت مىدهيد . شما سست عنصرها دو معصيت بزرگ مرتكب مىشويد معصيت يكم اين كه - حيات خود و دودمان و جامعهء خود را مانند خس و خاشاك ناچيز زير پاى طوفانهاى نابود كنندهء شمشيرها و خواسته‌هاى دشمنتان پايمال مىكنيد . شما آبروى جان را كه مطلوب مطلق در متن طبيعت است مىريزيد شما پستتر از هر حيوان پست و محقريد ، هيچ حيوانى پيدا نمىشود كه جان خود را دو دستى به دشمن خود تقديم نمايد . چه معصيتى بزرگتر از اين كه ارزش با ارزشترين واقعيات جهان را كه عبارتست از جان و حيات ، يا نمىشناسيد و يا اگر هم مىشناسيد ، از حفظ و نگهدارى آن ، زبون و ناتوانيد . نخستين دشمن بىامان و بىرحم شما ، خود شمائيد كه باتلقين ناتوانى بر خويشتن ، قدرت را كه نعمت الهى است محو و نابود مىسازيد . معصيت دوم - نافرمانى دستورات خداوندى است . مگر نمىبينيد در هر غارت و هجومى كه در جوامع شما صورت مىگيرد ، جانهاى آدميان كه شعاعى از خورشيد الهى بر آنها تابيدن گرفته است ، در خاك و خون مىغلطند مگر ناله‌ها و فريادهاى كودكان خردسال و كهنسالان ناتوان را نمىشنويد مگر از اصول مسلم مكتب شما اين نيست كه اگر در جامعه اى يك مظلوم فرياد بزند و براى نجات جانش كمك بطلبد ، و كسى او را يارى نكند ، همهء مردم آن جامعه مسئول جان آن مظلوم خواهند بود اگر بگويم : شما با آن جنايتكاران در جنايتى كه بجوامع شما وارد مىآورند ، شريك هستيد ، خيلى ناراحت خواهيد گشت ، ابرو درهم خواهيد