مالى كه بدون تحمل رنج و مشقت در اختيار فرد يا افرادى قرار مىگيرد ، بر دو نوعست : نوع يكم - شخصى كه مالى از خود به ارث مىگذارد و مىرود ، هيچ نيتى و قصدى در اندوختن آن مال جز تملك خود آن مال نداشته است ، مسلم است كه مال مزبور پس از گسيخته شدن ارتباط آن با صاحبش چيزى جامد است كه بالاخره مانند ديگر اشياء مستهلك مىگردد و از بين مىرود و مسئوليت آن بر عهدهء كسى است كه آن را اندوخته و از خود بعنوان ما ترك گذاشته ، و مسئوليتى ديگر بر عهدهء بازماندگان آن شخص است كه از آن مال چه مىخواهند و در چه راهى آن را مصرف خواهند كردم نوع دوم - شخصى كه مال را اندوخته است ، از راه كاملا مشروع و محاسبه شده و بوسيلهء دسترنج و تحمل مشقت بوده با اين نيت كه ضرورت زندگى خود را بوسيلهء آن مال تأمين و در صورت اضافى بودن بر ضرورتهاى زندگيش ، آن ما زاد را در تأمين زندگى ديگر افراد و جامعه به كار بيندازد . همچنين با فعاليتهاى عضوى و عضلانى مالى را به وجود آورده است كه مىتواند محصول مفيد براى جامعه داشته باشد ، مسلم است كه چنين نيت و قصد انسانى ، با اين كه تغييرى در نمود عينى مال وارد نمىآورد ، با عنوان باقيات صالحات موجب افزايش عظمت و اعتلاى شخصيت صاحب مال مىباشد . اما زبان راستين كه تجسمى عينى از اصول عاليهء انسانى است ، بهر حال صفا و نورانيتى در جو جامعه به وجود مىآورد كه در پيش برد ارزشهاى تكاملى انسانى كمك شايان مىنمايد . مادر دوران خود راستگويانى را ديديم كه با اين كه از نعمت دانش و معرفت حرفه اى برخوردار نبودند ، وجودشان بعنوان يك مربى اشعهء تربيت سازنده را در وابستگان و خويشاوندان و حتى بيگانگانى كه ارتباطى با آنان داشتند ، منتشر مىكردند . دودمان ما از چراغ فروزان پدرى بنام حاج كريم جعفرى ( 1 ) كه كارگر نانوا بود و عمرى در تلاش و مشقت زندگى كرد ، چنان روشن گشته بود كه با

--> ( 1 ) - اين مرد وارسته در حدود سال 1270 در تبريز متولد در پنجم ارديبهشت سال 1358 در مشهد مقدس چشم از دنيا بربسته و در جوار على بن موسى الرضا ( ع ) در صحن خواجه ربيع دفن شده است .