* ( أَ لَمْ تَرَ إِلَى الْمَلإِ مِنْ بَنِي إِسْرائِيلَ مِنْ بَعْدِ مُوسى إِذْ قالُوا لِنَبِيٍّ لَهُمُ ابْعَثْ . . . ) * ( 1 ) ( آيا نمىنگرى بر گروهى چشمگير از بنى اسرائيل پس از موسى ، در آن هنگام كه به پيامبرى گفتند : براى ما فرماندهى نصب كن تا در راه خدا بجنگيم ، آن پيامبر گفت : آيا احتمال نمىدهيد اگر جنگ بر شما نوشته شود ، تن بجنگ ندهيد ، گفتند : چرا در راه خدا نجنگيم در صورتى كه ما از وطنهايمان آواره و از فرزندانمان جدا شده‌ايم . . . ) اين آيه بينوائى ناشى از پيروزى سلطه گران بر وطن و مختل گشتن وضع اجتماعى را به جهت مختل شدن دودمان ، انگيزه اى منطقى براى جهاد معرفى كرده و تلاش و نبرد در بر طرف ساختن آوارگى از وطن و اختلال نظم دودمان را فى سبيل اللَّه معرفى مىكند . 3 - جهاد فى سبيل اللَّه در طرف مقابل جهاد فى سبيل الطاغوت قرار مىگيرد . * ( الَّذِينَ آمَنُوا يُقاتِلُونَ فِي سَبِيلِ الله وَالَّذِينَ كَفَرُوا يُقاتِلُونَ فِي سَبِيلِ الطَّاغُوتِ فَقاتِلُوا أَوْلِياءَ الشَّيْطانِ . . . ) * ( 2 ) ( آنان كه ايمان آورده‌اند ، در راه خدا مىجنگند و آنان كه كفر ورزيده‌اند در راه طاغوت نبرد ميكنند . با ياوران شيطان بجنگيد ) ملاحظه مىشود كه جهاد در راه خدا انگيزه اى جز اللَّه و مشيت او در بارهء بندگانش كه سعادت مادى و معنوى و آزادى است ، ندارد ، زيرا طاغوتهاى تاريخ جز اشباع خودخواهى كه خود را هدف و ديگران را وسيله تلقى ميكنند ، چيزى نمىدانند . نه سعادت ديگران براى آنان مطرح است و نه آزادى . آزادى انسانها

--> ( 1 ) البقرة آيهء 246 ( 2 ) النساء آيهء 76 .