« حيات معقول » مىباشد ، نه شهادت به معناى معمولى 2 - معناى « انذار » تهديد و معناى « بشير » بشارت و مژده دادن است . و تبليغ شامل هر دو مفهوم مىباشد . البته چنان كه در مباحث گذشته گفتيم : منظور از تهديد و بيم و هراس و وحشت ، در برابر خداوند ، لزوم اين پديده‌ها به جهت انتقامجوئى خود خواهانهء خدا نيست ، زيرا چه كسى و چه قدرتى مىتواند بر او ضررى برساند ، تا خداوند در صدد انتقامجوئى از او بر آيد . نتيجه اى كه از اين آيات گرفته مىشود ، ابديت دين اسلام و عموميت رسالت پيامبر اسلام بر همهء جوامع است . اين كه عده اى از اسلام نشناسان رسالت پيامبر را به مدت معينى از دورانها منحصر و محدود مىسازند و براى اثبات اين مدعا از خود آيات قرآنى دليل مىآورند ، اگر غرضى نداشته باشند بايستى به بىاطلاعى آنان از قرآن و ادبيات عرب تأسف خورد . اگر در آيات قرآنى درست دقت كنيم ، حتما به اين نتيجه خواهيم رسيد كه اصل متن دين الهى عبارتست از آن اصول و وظايف كلى در « حيات معقول » كه همهء پيامبران الهى مبلغين آنها بوده‌اند . اين اصول و وظايف كلى در دين ابراهيم خليل اللَّه تنظيم شده است . همهء پيامبرانى كه پس از او آمده‌اند ، ابلاغ كننده و روشنگر همان اصول و وظايف بوده و بر طرف كنندهء تحريف و انحراف از آنها بوده‌اند . اين مطلب در قرآن مجيد باتمام صراحت مطرح شده است . ما براى توضيح بيشتر ، نموانه اى از آياتى را كه به اين مطلب دلالت دارد ، مىآوريم : 1 - * ( وَمَنْ يَرْغَبُ عَنْ مِلَّةِ إِبْراهِيمَ إِلَّا مَنْ سَفِه نَفْسَه ) * ( 1 ) ( و كيست كه از آيين ابراهيم اعراض كند مگر اين كه خود را ابله بسازد ) 2 - * ( قُولُوا آمَنَّا بِالله وَما أُنْزِلَ إِلَيْنا وَما أُنْزِلَ إِلى إِبْراهِيمَ وَإِسْماعِيلَ

--> ( 1 ) البقرة آيه 130