اى دنيا ، اى دنيا ، از من دور شو . آيا خود را به من مىنمايانى يا به من مشتاق شده اى هنگام فريبت نزديك مباد . هيهات ديگرى را بفريب ، مرا به تو نيازى نيست . تو را سه طلاق گفته‌ام كه ديگر در آن بازگشتى نباشد . زندگيت كوتاه است و آرزويت حقير است . آه ، از اندك بودن راه توشه و درازى راه و دورى سفر و سختى منزلگاه . 75 هنگامى كه كسى از او پرسيد آيا رفتن ما به شام ، قضا و قدر خداوند است پاسخى دراز فرمود كه گزيده اش چنين است : واى بر تو ، گويا به قضاى لازم و قدر حتمى گمان مىبرى اگر چنين باشد ديگر ثواب و عقاب باطل شود و وعد و وعيد ساقط گردد . خداوند بندگانش را امر كرده با اختيار و نهى كرده تا بترسند . آنان را به آسان مكلف ساخته و به دشوار مكلَّف نساخته . در برابر عمل اندك ، پاداشهاى بسيار داده است . نبايد مغلوبش پندارند و نافرمانيش كنند و نبايد از روى اكراه اطاعتش نمايند . او پيامبران را به بازيچه نفرستاد و ، بعبث ، كتابهاى آسمانى را نازل ننمود و آسمان و زمين را و آنچه ميان آنهاست به باطل نيافريده . « اين گمان كسانى است كه كافر شده‌اند و واى بر كسانى كه كافر شده‌اند از آتش . » ( 1 ) 76 و فرمود ( ع ) : حكمت را در هر جا كه باشد فراگير كه گاه در سينهء منافق باشد و در آنجا آرام نگيرد تا بيرون آيد و ، با همانندان خود در سينهء مؤمن جاى گيرد .

--> ( 1 ) . سورهء 38 ، آيهء 27 .