گناهانتان باشد . كارهاى نيك به جاى آوريد ولى نه به قصد خودنمايى كه مردم ببينند يا از ديگرى بشنوند . زيرا هركس عملى را نه براى خدا انجام دهد خدا سزاى عملش را به كسى حوالت كند كه به خاطر او عمل كرده است . از خدا مىطلبم مقام و مرتبت شهيدان را و زيستن با نيكبختان را و مرافقت با پيامبران را . اى مردم ، آدمى هر چند توانگر بود ، از عشيرهء خويش و دفاع آنان از او ، به دست و زبان ، بىنياز نباشد . زيرا عشيرهء هركس ، بزرگترين محافظان او هستند كه از پشت سر حمايتش مىكنند و بيش از ديگر مردم ، اوضاع پراكنده او را به سامان مىآورند و چون حادثه اى بر او فرود آيد از ديگران به دو مهربانترند و نام نيكى كه خدا براى آدمى در ميان مردم مىگذارد از مالى كه ديگران براى او به ميراث مىگذارند بهتر است . از اين خطبه بدانيد كه هيچيك از شما نبايد از خويشاوندى ، كه گرفتار فقر و بينوايى است روى يارى برتابد . بايد كه ياريش دهد ، به مالى كه اگر انفاقش نكند ، بر داراييش نيفزايد و اگر انفاقش كند ، سبب نقصان در مال او نگردد . هر كس كه دست يارى از عشيرهء خود فرو بندد ، يك دست از يارى آنان كاسته شده ، ولى او از يارى دستهاى بسيارى خود را محروم داشته . هركس كه با اطرافيان خود بمدارا رفتار كند همواره دوستى و مودت آنان را نصيب خود ساخته است . من مىگويم : در متن خطبه « غفيرة » به معنى كثير است و به جاى « الجمع الكثير » مىگويند « الجم الغفير » يا « الجماء الغفير » . در روايتى هم به جاى « غفيرة » ، « عفوة » آمده است . و « عفوة » چيز نيكو را گويند . « اكلت عفوة الطعام » يعنى طعام نيكو را خوردم . « هركس دست يارى از عشيرهء خود . . . » بدين معنى است كه كسى كه يارى خود را از عشيره اش دريغ مىدارد يارى يك تن را از آنان دريغ داشته و اگر به يارى آنان نيازش افتد و بخواهد كه ياريش كنند ، به ياريش برنخيزند پس ، از مساعدت دستهاى بسيار محروم ماند . و گروه زيادى را از يارى خود باز داشته است .