مثلهايى آوردم ، تا به آنها عبرت گيرى و از آنها پيروى كنى . مثل كسانى كه دنيا را به آزمون شناخته‌اند ، مثل جماعتى است از مسافران كه در منزلگاهى قحطى زده و بى آب و گياه منزل دارند و از آنجا آهنگ جايى سبز و خرم و پر آب و گياه نمايند . اينان سختى راه و جدايى از دوستان و مشقت سفر و ناگوارى غذا را به جان بخرند تا به آن سراى گشاده ، كه قرارگاه آنهاست ، برسند . پس ، آن همه رنجها را كه در راه كشيده‌اند ، آسان شمارند و آن هزينه كه كرده‌اند زيان نپندارند . و برايشان چيزى خوشتر از آن نيست كه به منزلگاهشان نزديك كند و به محل موعودشان در آورد . و مثل كسانى كه فريب دنيا را خورده‌اند ، مثل جماعتى است كه در منزلگاهى سبز و خرم و با نعمت بسيار بوده‌اند و از آنجا به منزلگاهى خشك و بىآب و گياه رخت افكنده‌اند . پس براى آنان چيزى ناخوشايندتر و دشوارتر از جدايى از جايى كه در آن بوده‌اند و رسيدن به جايى كه بدان رخت كشيده‌اند ، نباشد . اى فرزند ، خود را در آنچه ميان تو و ديگران است ، ترازويى پندار . پس براى ديگران دوست بدار آنچه براى خود دوست مىدارى و براى ديگران مخواه آنچه براى خود نمىخواهى و به كس ستم مكن همان گونه كه نخواهى كه بر تو ستم كنند . به ديگران نيكى كن ، همان گونه كه خواهى كه به تو نيكى كنند . آنچه از ديگران زشت مىدارى از خود نيز زشت بدار . آنچه از مردم به تو مىرسد و خشنودت مىسازد ، سزاوار است كه از تو نيز به مردم همان رسد . آنچه نمىدانى مگوى ، هر چند ، آنچه مىدانى اندك باشد و آنچه نمىپسندى كه به تو گويند ، تو نيز بر زبان مياور و بدان كه خودپسندى ، خلاف راه صواب است و آفت خرد آدمى . سخت بكوش ، ولى گنجور ديگران مباش . و چون راه خويش يافتى ، به پيشگاه پروردگارت بيشتر خاشع باش . و بدان ، كه در برابر تو راهى است ، بس دراز و با مشقت بسيار . پيمودن اين راه را نياز به طلب است ، به وجهى نيكو . توشه برگير بدان مقدار كه تو را برساند ، در عين سبك بودن پشتت از بار گران . پس بيش از توان خويش بار بر پشت منه كه سنگينى