23 سخنى از آن حضرت ( ع ) هنگامى كه ابن ملجم ، لعنة الله عليه ، او را ضربت زد ، كمى پيش از وفاتش اين وصيت را بيان فرمود : شما را وصيت مىكنم كه به خدا هيچ شرك مياوريد و سنت محمد ( صلى الله عليه و آله ) را ضايع مگذاريد و اين دو ستون را همواره برپاى داريد ، تا كسى را ياراى نكوهش شما نباشد . من ديروز يار و مصاحب شما بودم و امروز مايهء عبرت شما هستم و فردا از ميان شما مىروم . اگر زنده بمانم ، خود اختيار خون خود را دارم و اگر بميرم ، مرگ ميعادگاه من است . اگر عفو كنم ، موجب تقرب من به خداست و براى شما حسنه است . پس عفو كنيد : « آيا دوست نداريد كه خدا بيامرزدتان » ( 1 ) به خدا سوگند ، چون بميرم ، چيزى كه آن را ناخوش دارم ، به سراغم نخواهد آمد يا كسى كه ديدارش را نخواسته باشم بر من آشكار نخواهد شد . من همانند تشنه اى هستم كه به طلب آب مىرود و آب مىيابد . « آنچه نزد خداوند است براى نيكان بهتر است . » ( 2 ) من مىگويم : بعضى از اين سخنان پيش از اين در خطبه‌ها گذشت ولى در اينجا چيزهايى افزون شده كه تكرار آن را سبب مىشد . 24 وصيتى از آن حضرت ( ع ) كه پس از او با اموالش چه كنند . آن را هنگامى كه از صفين باز مىگشت نوشته است . اين وصيتى است كه بندهء ، خدا ، على بن ابي طالب ، امير المؤمنين ، در بارهء دارايى

--> ( 1 ) . سورهء 24 ، آيهء 22 . ( 2 ) . سورهء 3 ، آيهء 198 .