1 نامه اى از آن حضرت ( ع ) به مردم كوفه هنگام حركتش از مدينه به بصره . از بندهء خدا ، على ، امير المؤمنين به مردم كوفه كه بزرگواران ياران و ارجمندان عرباند . اما بعد . شما را از كار عثمان خبر مىدهم ، به گونه اى كه شنيدنش چون ديدن باشد : مردم بر او خرده گرفتند و من كه مردى از مهاجران بودم ، همواره خشنودى او را مىخواستم و كمتر سرزنش مىكردم . ولى طلحه و زبير در بارهء او شيوهء ديگر داشتند و آسانترين كارشان ، تاختن بر او بود و نرمترين رفتارشان ، رفتارى ناهموار بود . بناگاه ، عايشه بىتأمل بر او خشم گرفت و مردمى بر او شوريدند و كشتندش . آن گاه مردم با من بيعت كردند نه از روى اكراه يا اجبار ، بل به رضا و اختيار . بدانيد كه سراى هجرت [ مدينه ] مردمش را از خود راند و مردم نيز از آنجا رفتند . ناگاه ، چون ديگى كه بر آتش باشد ، جوشيدن گرفت و فتنه سر برداشت . پس به سوى اميرتان بشتابيد و اگر خدا خواهد ، براى جهاد با دشمن ، به پيش تازيد .