236 سخنى از آن حضرت ( ع ) از حال خود بعد از هجرت پيامبر از مكه و پيوستن به آن حضرت ( صلى اللَّه عليه و آله ) در مدينه ، حكايت مىكند . راهى را كه رسول الله ( صلى الله عليه و آله ) در پيش گرفته بود ، پى گرفتم و به ياد او گام نهادم تا به عرج رسيدم . [ در گفتارى دراز ] . سخن آن حضرت « فاطأ ذكره » از سخنانى است كه در نهايت ايجاز ادا شده . مراد اين است كه از آغاز بيرون شدنم از شهر تا به آن موضع - [ يعنى عرج ] رسيدم ، از او خبر مىگرفتم و خبر او به من داده مىشد . على ( ع ) اين مطلب را با چنين كنايهء عجيبى بيان كرده است . 237 خطبه اى از آن حضرت ( ع ) عمل كنيد ، اكنون كه عمرتان باقى است و صحيفه‌ها گشوده است و در توبه باز است و رويگردانندگان از خداى را فرا مىخوانند و گناهكاران را اميد مىدهند ، پيش از آنكه ، آتش عمل خاموش شود و فرصت از دست برود و زمان به سر آيد و در توبه را بربندند و ملايكه به آسمانها فرا روند . پس ، هر كس بايد كه خود براى خود بكوشد . از زندگيش براى مردنش و از دنياى فانى براى دنياى باقى و از جهان رونده براى جهان جاودان توشه برگيرد . مردى است كه از خداى ترسيده و تا زمان مرگ هنوز هم او را فرصت است و براى به جاى آوردن عمل نيكو مهلتش داده‌اند . و كسى است كه بر دهان نفس خود لجام زده و زمام آن به دست خود دارد . كه هر گاه بخواهد مرتكب گناه شود ، لجامش را مىگيرد و بار ديگر به فرمانبردارى خداوندش را مىدارد .