230 خطبه اى از آن حضرت ( ع ) اى مردم ، شما را به ترس از خدا سفارش مىكنم و به سپاس فراوان در برابر عطاهايش كه ارزانيتان داشته و نعمتهايش كه شما را عنايت فرموده و احسان او در حق شما . اى بسا نعمت كه شما را خاص آن گردانيد واى بسا رحمت كه از آن بهره مندتان نمود . گناهان خود را آشكار كرديد و او بر آنها پرده پوشيد . به مرز مؤاخذتش رسيديد و او شما را مهلت توبه داد . شما را وصيت مىكنم كه مرگ را فراوان ياد كنيد و اين همه ، از مرگ غافل مشويد . چگونه از چيزى غافل توانيد شد كه هيچگاه از شما غافل نگردد و چگونه در كسى طمع مىبنديد كه مهلتتان ندهد . كسانى كه مرگشان را به چشم خود ديده‌ايد ، شما را به اندرز بسنده‌اند . آنان را بر دوش به سوى گور خود بردند ، نه آنكه سواره بر اسبان . و به گورهاشان فرو بردند نه آنكه خود به خواست خود فرو روند . گويى هرگز آبادكنندهء اين جهان نبوده‌اند و گويى كه همواره سراى آخرت سراى ايشان بوده . از آنجا كه وطنشان بوده رميده‌اند . و به جايى كه از آن مىرميده‌اند ، وطن گزيده‌اند . همهء همشان دنيايى بود كه از آن جدا شده‌اند و آخرتى را كه سراى ديگرشان بود ، تباه نمودند . از زشتكاريها به نيكوكاريها بازگشتن نتوانند و نتوانند كه بر حسنات خود بيفزايند . به دنيا الفت گرفتند و دنيا فريبشان داد و به آن اطمينان كردند و بر زمينشان زد . خدا شما را بيامرزد ، بر يكديگر پيشى گيريد به سوى منازلى كه به آباد كردنشان مامور شده‌ايد ، به جايى كه خداوند شما را بدان ترغيب كرده و به آنجا فراخوانده است . نعمت خدا را بر خود تمام كنيد به صبر بر طاعتش و دورى از نافرمانيش كه فردا به امروز نزديك است . ساعتها در روزها چه به شتاب مىگذرند و روزها در ماهها و ماهها در سالها . و سالهاى عمر چه تند و پرتوان مىروند .