218 دعايى از آن حضرت ( ع ) بار خدايا ، تو به دوستانت از همهء دوستانشان مهربانترى و بر آنان كه به تو توكل كنند از هركس ديگر كارسازتر . درون پردهء رازشان را مىبينى و بر ضمايرشان آگاهى و اندازهء بصيرتشان را مىشناسى و اسرارشان بر تو آشكار است و دلهايشان در حسرت ديدار تو سوخته است . اگر غربت به وحشتشان افكند ياد تو انس و آرامش آنهاست و اگر باران مصايب بر سرشان ببارد به پناه جستن از تو روى آرند . زيرا مىدانند كه زمام همهء كارها به دست توست و هر چه شود به مشيت و قضاى توست . بار خدايا ، اگر زبانم از سؤال عاجز است يا ندانم چسان روى سؤال به درگاه تو آرم ، مرا به آنچه صلاح من در آن است ، راه بنماى و دلم را به جايى كه رستگارى من آن جاست ، متوجه ساز كه چنين رهنمودها از تو بعيد نيست و چنين كارسازيها از تو شگفت نباشد . بار خدايا ، با من به بخشايش خود رفتار كن و به عدالت خود رفتار مكن . 219 سخنى از آن حضرت ( ع ) خداوند ، سرزمينى را كه فلان از آنجا برخاسته ، بركت دهاد . كژيها را راست كرد و بيماريها را علاج نمود و سنت را برپاى داشت و فتنه را پشت سر افكند . پاكدامن و كم عيب از اين جهان برفت ، به نيكوييهاى آن دست يافت و از بديهايش پيشى جست تا بدان نيالايد . اطاعت خدا را به جاى آورد و آن چنان كه بايد ، از او ترسيد . بار سفر بست و خود برفت و مردم را در راههاى گوناگون رها كرد . كه گمراهان در آن ، راه نمىيابند و آنكه راه يافته بر سر يقين خويش نمىماند .