بيدارى كه در گوشها و چشمها و دلهايشان مىافكند چراغ هدايت را روشن مىدارند . ايام الله را به ياد مردم مىآورند و آنان را از عظمت و جلال خداوندى بيم مىدهند . اينان همانند راهنمايانى هستند در بيابانها كه هر كه از راه ميانه رود طريقه اش را بستايند و او را به رهايى مژده دهند و هر كه به راه راست يا چپ رود طريقه اش را نكوهش كنند و از هلاكتش بر حذر دارند و در اين حال ، چونان چراغهايى هستند كه تاريكيها را روشن مىسازند و راهنمايانى كه ديگران را از گرفتار شدن در شبهه‌ها باز مىدارند . مردمانى هستند كه ياد خدا را به جاى دنيا برگزيده‌اند و تجارت و خريد و فروخت ، آنان را از آن مانع نشود . سراسر عمر را با ياد خدا گذرانند و نهى و منع خداوند را در آنچه حرام كرده به گوش غافلان مىخوانند . مردم را به عدالت فرمان مىدهند و خود به عدالت كار مىكنند . مردم را از كارهاى زشت بازمىدارند و خود مرتكب آن نمىشوند . گويى دنيا را طى كرده‌اند و به آخرت رسيده‌اند و اكنون در جهان آخرتاند و آنچه را كه آن سوى دنياست به عيان ديده‌اند . گويى به حالات پوشيدهء اهل برزخ با وجود طولانى بودن اقامتشان در آنجا آگاه‌اند و مىدانند كه چه مدت است كه در آن عالم به سر مىبرند . قيامت وعده هايش را برايشان تحقق بخشيده و زنگ ترديد از دلشان زدوده است . و اكنون براى مردم دنيا پرده از آن بر مىگيرند ، چنان كه گويى آنچه مردم نمىبينند ، آنان مىبينند و آنچه نمىشنوند ، مىشنوند . اگر آنان را در عقل خود تصور كنى بينى كه در آن جايگاه پسنديده و مجلس شايسته دفترهاى اعمال خود را گشوده‌اند و براى محاسبهء نفس خود از هر كار دست كشيده‌اند ، هر خرد و بزرگ را كه به آن مأمور شده‌اند ، ولى در انجامش قصور ورزيده‌اند ، يا از آن نهى شده‌اند و مرتكب آن شده‌اند ، مىنگرند . در حالى كه ، بار گناهان بر پشتشان سنگينى مىكند و از تحمل آن ناتوان شده‌اند ، گريه گلويشان را مىفشارد و با مويه و ناله پاسخ يكديگر را مىدهند . به درگاه پروردگار خود پشيمان و معترف به زارى آواز بر مىدارند . هم در آن حال ، نشانه‌هاى هدايت را بنگرى و چراغهاى ظلمت شكن را بينى . ملايكه گرداگردشان را گرفته‌اند . بر آنان آرامش و آسودگى نازل گشته ، درهاى آسمان برايشان گشوده شده و كرسيهاى كرامت در جايى كه خداوند بر آن آگاه است ، زده شده ، از سعى آنها خشنود است و مقامشان نزد او پسنديده است . به هنگام رازگويى با خداى