خطب الإمام علي ( ع ) ( مترجم : آيتي )

431

نهج البلاغة ( فارسي )

نگرديد و پوشش سياه شب ظلمانى نتوانست پرتو درخشان مهتاب را ، كه از آسمانها بر زمين مىآيد ، بازگرداند . منزّه است خداوندى كه بر او پوشيده نيست سياهى تيره و تاريك و نه شب آرميده در بقعه‌هاى پست زمين يا بر اوج كوههاى به هم نزديك و مجاور يكديگر ، و آواز تندر در آفاق آسمان و آنچه از درخشيدن برقها در درون ابرها متلاشى و نابود گردد ، و برگى كه بر زمين مىافتد و وزش بادهايى كه از انواء ( 1 ) مىجهند يا بارانهايى كه فرو مىريزند ، آن را از جاى مىجنبانند . خداوندى كه مىداند جايهاى فرو افتادن قطره‌هاى باران و قرارگاه آنها را و مىداند كه مور ضعيف از كجا دانه مىكشد و به لانه مىبرد . و مىداند كه روزى پشه از كجاست و زنان را چگونه فرزندى در شكم است . ستايش خداوندى را كه موجود بود ، پيش از موجود شدن كرسى يا عرش يا آسمان يا زمين يا پريان يا آدميان . وهم او را درنيابد و فهم اندازهء او نداند . هيچ خواهنده اى او را به خود مشغول ندارد و بخشش هيچ عطايى در او كاستى نياورد . به چشم ديده نمىشود و نتوان گفت كه در كجاست . به داشتن جفت موصوف نگردد . آفريدنش به مدد عضوى نيست و به حواس درك نگردد . با مردم سنجيده نشود . خداوندى كه با موسى سخن گفت ، سخن گفتنى و آيات بزرگ خود را به او نماياند ، بدون اعضا و ادوات و بدون آنكه به زبان سخن گويد يا از حنجره سود برد . اى آنكه در وصف پروردگارت خويشتن را به رنج افكنده اى ، اگر راست مىگويى ، جبرئيل و ميكاييل و افواج ملايكهء مقرب را ، كه در غرفه‌هاى قدس او هستند وصف نماى . ملايكه اى كه از هيبت ذات الهى لرزاناند و عقولشان از شناساندن بهترين آفرينندگان واله و حيران است .

--> ( 1 ) . انواء جمع نوء است . هم به معنى باران است و هم به معنى غروب كردن منزلى است از منازل ماه و طلوع كردن منزلى ديگر ، مقابل آن .