اى آنكه سخن مرا مىشنوى ، از مستيت به هوش آى و از خواب گران غفلت بيدار شو و از شتابكاريت بكاه و نيك بينديش در آنچه از زبان پيامبر ( صلى اللَّه عليه و آله ) به تو رسيده است . سخنانى كه از آنها گزيرى و گريزى نيست . از كسى كه با سخن پيامبر مخالفت مىورزد و به سخن ديگرى گرايش مىيابد ، دورى گزين و او را با هر چه خود را بدان خشنود مىسازد به حال خود واگذار . نازش و تفاخر را رها كن و كبر و نخوت را فرو نه و به ياد گورت باش كه آنجا گذرگاه تو خواهد بود . هر چه كرده اى ، همان گونه كيفر بينى و هر چه كشته اى همان مىدروى و هر چه امروز پيشاپيش فرستاده اى ، فردا فراروى تو نهند . جاى پاى استوار كن و براى آن روز توشه اى بيندوز . بترس ، بترس ، اى آنكه سخن مرا مىشنوى و بكوش ، بكوش اى انسان غافل . [ كسى تو را چون خداى آگاه خبر ندهد . ] يكى از احكام خداوند در قرآن حكيم ، كه انجام دادن آن سبب ثواب و تركش موجب عقاب است و خشنودى و خشم خدا را در پى دارد ، اين است كه بنده را سود نكند كه خود را در عبادت به رنج افكند و در اعمالش خلوص نيت به خرج دهد ، آن گاه كه از دنيا بيرون رود خدايش را ملاقات كند ، در حالى كه ، يكى از اين گناهان به گردن او باشد و از آن توبه نكرده باشد و آنها چنيناند : در عبادتى كه خداوند براى او مقرر كرده كسى را شريك خدا قرار دهد ، يا خشم خود را فرو نشاند به كشتن ديگرى يا كار زشتى را كه ديگرى مرتكب شده بر زبان راند ، يا حاجت خود را با گذاشتن بدعتى در دين برآورده سازد يا با مردم دورويى كند يا دو زبانى . در اينها تعقل كن زيرا هر مثل نشاندهندهء همانند خود است . چهارپايان ، همهء همّشان شكمشان است و درندگان ، همهء همّشان تجاوز و حمله به ديگران است و زنان همهء همّشان آرايش اين جهان و فساد كردن در آن است . و مؤمنان مردمى فروتن هستند و مؤمنان مردمى مهربان هستند و مؤمنان از خداى ترسان هستند .