142 سخنى از آن حضرت ( ع ) كسى كه نه بجا و نه به حق ، به كسى كه سزاوار احسان نيست ، احسان كند ، جز ستايش مشتى فرومايه و ثناى جماعت اشرار و نادانان بهره اى نخواهد برد . آن هم تا زمانى كه ، احسانش در حق ايشان بر دوام باشد . براستى چه دستى بخشنده دارد ولى از انفاق در راه خدا بخل مىورزد . كسى كه خدا به او مال و خواسته اى ارزانى داشته ، بايد كه به خويشاوندان برساند و مهمانيهاى نيكو دهد و اسيران و گرفتاران را از بند برهاند و به فقيران و وامداران چيزى عطا كند . و تا ثوابى حاصل كند ، خود شكيبايى ورزد و حقوقى را كه به گردن دارد ، ادا نمايد و با سختيها بسازد . دستيافتن به اين خصلتها ، در دنيا سبب شرف و بزرگى و درك فضايل آخرت شود . [ اگر خدا بخواهد . ] 143 خطبه اى از آن حضرت ( ع ) در طلب باران بدانيد ، زمينى كه شما را بر پشت خود حمل مىكند و آسمانى كه بر سرتان سايه گسترده است ، فرمانبردار پروردگار شما هستند و اگر بركات خود را بر شما ارزانى مىدارند ، بدان سبب نيست كه بر شما دل مىسوزانند يا مىخواهند به شما تقرب جويند يا از شما اميد خيرى دارند ، بلكه ، خداوند آن دو را فرمان داده كه به شما سود رسانند و آن دو هم اطاعت كرده‌اند . خداوند ، زمين و آسمان را براى مصالح شما بر پاى داشته و آن دو نيز برپاى ايستاده‌اند .