چه مىشود شما را كه به حق راه نيافته‌ايد و به راه راست عدالت هدايت نشده‌ايد . آيا شايسته است كه در چنين هنگامى من به نبرد با دشمن بيرون آيم رسم اين است ، كه يكى از سلحشوران و جنگجويانتان كه من مىپسندم رهسپار نبرد گردد . شايسته نيست كه من لشكر و شهر و بيت المال و گردآورى خراج و داورى مسلمانان و نظر در حقوق شاكيان و طلبكاران را واگذارم و با فوجى از لشكر بيرون آيم و در پى فوجى ديگر شتابم و از اين سو به آن سو افتم ، چونان تيرى بىپيكان و بىسوفار در تركشى خالى . من به منزلهء محور اين آسيابم كه در جاى خود ثابت است و آسياب به گرد آن مىچرخد و ، اگر از جاى كنده شود ، گردش چرخ زبرين آشفته شود و سنگ زيرين از جاى بشود . خدا داند كه اين رأى ، رأيى بر خطاست . به خدا سوگند ، اگر اميد نمىداشتم كه روزى به هنگام رويارويى با دشمن به شهادت مىرسم - و اى كاش چنين شهادتى برايم مقدّر مىشد - مركب خويش پيش مىكشيدم و بر آن مىنشستم و از ميان شما مىرفتم و ، تا باد شمال و جنوب مىوزيد ، از شما ياد نمىكردم . [ فراوان طعن زنندگان ، عيبجويان ، روى گردانان از حق و حيله گرانيد چه سود كه در شمار افزون هستيد ، در حالى كه ، ميانهء دلهايتان اتفاق اندك است . شما را به راه روشن هدايت ، راه نمودم ، راهى كه روندگانش هلاك نشوند ، جز آنها كه خود خواستار هلاكت باشند . هر كه ايستادگى كند ، رهسپار بهشت است و هر كه بلغزد طعمهء آتش دوزخ . ] 119 سخنى از آن حضرت ( ع ) به خدا سوگند ، رساندن پيامها و وفاى به وعده‌ها و معنى كلمات را به من آموختند . ابواب حكمت ، نزد ما اهل بيت است و چراغ دين را ما افروخته‌ايم . بدانيد ، كه راههاى دين همه يك راه است ، راهى هموار و مستقيم . هر كه قدم در آن نهد به مقصد رسد و غنيمت برد و هر كه بدان راه نرود گمراه شود و پشيمانى برد . براى