114 خطبه اى از آن حضرت ( ع ) در طلب باران بار خدايا ، كوههاى ما از خشكى شكافته و زمين ما تيره شده . ستورانمان تشنه‌اند و در آغلهاى خود سرگشته‌اند . همانند مادران فرزند مرده مىنالند . از آمد و شدهاى بيهوده به چراگاهها ملول شده‌اند و از اشتياق به آبشخورها به ستوه آمده‌اند . [ بار خدايا ، ترحم فرماى به نالهء گوسفندان و شوق ماده شتران به آبشخورها . ] بار خدايا ، ترحم فرماى به سرگشتگى آنها ، آن گاه كه در راه مىروند و به ناله هايشان ، آن گاه كه به آغلهايشان در مىآيند . بار خدايا ، بيرون آمده‌ايم به سوى تو ، هنگامى كه خشكسالى چونان اشترى لاغر بر سر ما آمده . و ابرهاى بارانزاى نه بدان گونه‌اند كه مىنمايند . اى خداوند ، تويى اميد دردمندان و چاره ساز خواهندگان . در هنگامى كه مردمان نوميد شده‌اند و ابر ، باران خود را باز داشته و چرندگان هلاك شده‌اند تو را مىخوانيم . بار خدايا كه ما را به اعمالمان مؤاخذت نفرمايى و به گناهانمان مگيرى . رحمت خود را با ابرهاى بارنده ات و بهار پربارانت و روييدنيهاى شادى افزايت بر ما ارزانى دار . از تو بارانى درشت و تندبار مىخواهيم تا آنها را كه مرده‌اند زنده سازى و آنچه را كه از دست رفته است تدارك فرمايى . اى خداوند ، بارانى از تو مىخواهيم جانبخش و سيراب كننده كه همه را در بر گيرد و به همه جاى برسد . بارانى پاكيزه ، بركت دهنده ، گوارا و پر نعمت ، كه گياهش بسيار بود و شاخه هايش پربار و برگهايش تر و تازه كه بدان بندگان ناتوانت را تن و توش دهى و بلاد مرده ات را زنده گردانى . بار خدايا ، بارانى عطا كن تا زمينهاى بلند پر علف شوند و در زمينهاى پست آب روان گردد و پيرامون ما سبز و خرم شود و ميوه هايمان فراوان گردد و ستورانمان به راحت رسند و مردمان دور از ما نيز از آن تمتع برند و صحراها و مزارع آفتاب زده ، از آن بهره مند گردند .