102 خطبه اى از آن حضرت ( ع ) به اين دنيا به همان چشم بنگريد كه زاهدان و روى برتافتگان از آن ، در آن مىنگرند . زيرا ، به خدا سوگند ، پس از اندك زمانى ، كسانى را كه در آن جا خوش كرده‌اند ، بيرون مىراند و صاحبان نعمت و امنيت را به رنج و درد گرفتار مىسازد . هر چه از آن پشت كرده و رفته است ، باز نمىگردد و كس نمىداند كه آنچه در راه آمدن است چيست ، تا چشم به راه آمدنش باشد . شاديش به اندوه آميخته است و دليرى و چالاكى مردانش به ضعف و سستى مىگرايد . نفريبد شما را آن همه چيزهايى كه به اعجابتان وامىدارد ، زيرا ، زمان همراهى آنها با شما اندك است . رحمت خداوند بر كسى كه بينديشد و عبرت گيرد و چون عبرت گرفت ، ديدهء دلش گشوده شود . گويى ، هر چه در دنيا موجود است ، پس از اندك زمانى از ميان خواهد رفت و ، هر چه از آخرت است ، هرگز زوال نيابد . هر چه به شمار در آيد ، پايان يافتنى است و هر چه انتظارش را برند ، آمدنى است [ و هر چه آمدنى است زودا كه از راه برسد . ] و هم از اين خطبه دانا كسى است كه پايگاه خود را بشناسند . نشان نادان بودن انسان همين بس ، كه پايگاه خود نشناسد . دشمنترين مردمان در نزد خدا ، بنده اى است كه خدا او را به خود واگذارد و او پاى از راه راست بيرون هشته ، بىهيچ راهنمايى ، راه مىپيمايد . اگر به مزرعهء دنيايش فراخوانند به كار پردازد و اگر به مزرعهء آخرتش فراخوانند ، اظهار ملالت و كاهلى كند ، چنان كه گويى ، كار مزرعهء دنيا بر او واجب است و كار آخرت ، كه هر بار به تأخيرش مىافكند ، وظيفهء او نيست . و هم از اين خطبه در آن زمان كه در پيش است ، رهايى نيابد ، مگر آن مؤمنى كه گمنام زيسته باشد و شرّ او به كس نرسد . اگر در جمعى حاضر آيد ، نشناسندش و اگر از آنجا برود به