خداوندى كه آگاه است از فرو رفتن ريشه‌هاى گياهان در تپه‌هاى ريگ و از آشيانه‌هاى پرندگان در قلل كوهها و از سراييدن مرغان آوازخوان در ظلمت لانه‌ها و از هر چه صدفها از مرواريدها در درون خود پديد آورده‌اند ، و آنچه امواج درياها در خود پرورده‌اند و از آنچه تاريكى شب بر آن پرده افكند يا آفتاب بر آن بتابد و از آنچه پياپى در پرده‌هاى ظلمت فرو رود و پرتوهاى نور بر آن بتابد و از جاى هر قدم و آواز پنهان هر حركت و از كلمه اى كه بر زبان آرند و از هر چه بدان لب بجنبانند و از قرارگاه هر جاندار و از سنگينى هر ذره و از همهمهء هر موجود جاندار و از هر ثمرتى كه بر درختى است و از هر برگى كه از درختى مىافتد و از آنجا كه آراميد نگاه نطفه است و مقر آن خون لخته يا آن گوشت پاره يا آن جنين نو پديد آمده . خداوند را از اين علم و آگاهى هيچ رنجى نرسد و در حفظ و نگاهدارى آنچه آفريده ، كس مانع او نگردد . در راندن كارها و تدبير كار آفريدگان ، ملالت و سستى بر او عارض نشود ، بلكه علم اوست كه در همه جا نافذ است و او بر شمار آنها احاطه دارد و عدالتش همه را در بر گرفته و با آنكه آن چنان كه شايان اوست او را درنيافته و نشناخته‌اند ، فضل او شامل همگان شود . اى خداوند ، تو شايستهء زيباترين توصيفهايى و در خور آنى كه فراوانت ستايند . اگر كسى آرزو در تو بندد ، بهترين كسى هستى كه آرزو در او توان بست و اگر به تو اميدوار شوند ، بهترين كسى هستى كه به او اميدوار توان بود . بار خدايا ، مرا نعمت خود چندان ارزانى داشته اى كه ديگرم نيازى به ستودن ديگرى نيست و جز بر تو ثنا نگويم . كسانى را نستايم ، كه مرا نوميد گردانند و گمان بود كه بر من در احسان نگشايند . بار خدايا ، تو زبان مرا از ستايش آدميان نگاه داشتى و از ثناى آفريدگان در امان نهادى . بار خدايا ، هركس سخنى در مدح كسى گويد از ممدوح خود جزايى يا عطايى چشم دارد و من كه تو را ثنا مىگويم ، اميدم آن است ، كه مرا به اندوخته‌هاى رحمت و گنجينه‌هاى آمرزشت راه بنمايى .