نواهى خود بر دوش آنها نهاد تا به پيامبرانش برسانند . ملايكه‌ها را از آلايش ترديدها و شبهه‌ها دور نگه داشت و از ايشان كسى نيست كه بخواهد بر خلاف رضاى او كارى كند . آنان را يارى نمود و دلهايشان به تواضع آشنا ساخت و خشوع و آرامش بخشيد . اداى حمد و سپاس خود بر آنان آسان گردانيد و برايشان نشانه‌هاى روشن برپاى داشت كه راه يكتاپرستى او بيابند و بار گناهان بر دوشهايشان سنگينى نكند و در پى هم آمدن شبها و روزها در آنان دگرگونى پديد نياورد . ايمان استوارشان را تيرهاى شك و ترديد هدف قرار ندهد و يقين محكمشان ، دستخوش ظن و گمان نشود . در ميانشان ، آتش حسد و كينه افروخته نگردد . آن حيرت و سرگشتگى كه رباينده و نابودكنندهء شناخت خداوند است ، از ايشان بدور است . عظمت و هيبت جلال الهى در درون سينه هايشان جاى گرفته . وسوسه‌ها را طمع آن نيست كه بر افكار و انديشه هايشان مسلَّط گردد . گروهى از ملايكه هستند ، كه در درون ابرهاى باران زاى و بر سر كوههاى بلند و در ميان تاريكيهايى ، كه مردمان راه خود در آنها گم مىكنند ، جاى گرفته‌اند . بعضى از ايشان پاهايشان زمين را سفته است و به فروترين طبقات آن رسيده و چون پرچمهاى سفيدى در درون هوا و فضاى خالى پيدايند . بادى خوشبو در زير قدمهايشان هست كه ، آنها را در همان جاى كه رسيده‌اند ، نگاه داشته است . عبادت و بندگى خدا از هر كار ديگرشان باز داشته و حقيقت ايمان سبب شناخت ميان آنها و خدايشان گرديده ، كه آنان را با خدايشان پيوند داده است . اين يقين و باور توجه آنان را از ديگران منصرف ساخته و از شدت شوق همهء توجهشان به خداست . هرچه خواهند از او خواهند و از ديگرى توقع هيچ چيز ندارند . حلاوت معرفت او را چشيده‌اند و از جام محبت او نوشيده‌اند و خوف خدا در اعماق دلشان ريشه دوانيده و در اثر عبادت بسيار ، پشتشان خميده شده است . شوق و رغبتشان به ذات احديت ، سبب نقصان در تضرع و زاريشان نشده و قرب منزلتشان ريسمان خشوع از گردنهاشان نگشوده . خودپسندى سبب آن نشده كه عبادات خود را بسيار شمارند و فراوانى خضوع و زارى به درگاه خداوندى ، موجب آن نگرديده كه حسنات خود را بزرگ به حساب آورند . در عبادت هر چه مجاهدت كرده‌اند ملول و مانده نشده‌اند و