خطب الإمام علي ( ع ) ( مترجم : آيتي )

181

نهج البلاغة ( فارسي )

89 خطبه اى از آن حضرت ( ع ) سپاس و ستايش خداوندى را كه مىشناسندش بىآنكه ديده باشندش . خداوندى كه آفريننده است بىآنكه انديشه و فكرى به كار دارد . خداوندى كه پيوسته باقى و برقرار است و هميشه بوده است ، آن گاه كه نه از آسمان و برجهايش اثرى بود و نه از حجابهاى عظيم و ناگستردنىاش نشانى ، نه از شب تاريك و نه از درياى آرام و نه از كوه‌ها با دره‌هاى گشاده و نه از دره‌هاى دراز پيچاپيچ و نه از زمين گسترده و نه از موجودى صاحب اراده و توان بر روى آن . او آفرينندهء جهان است و وارث آن . چون جهان از ميان برود باقى خواهد بود . خداوند آفريدگان و روزىدهندهء آنان ، خداوند خورشيد و ماه ، كه به ميل و ارادهء او از پى هم رواناند . هر تازه اى را كهنه سازند و هر دورى را نزديك گردانند . روزى بندگان خود را ميانشان تقسيم نموده و آثار و اعمالشان را حساب كرده و شمار نفسهايشان را مىداند و از نگاههاى دزديده شان آگاه است و هر راز را ، كه در سينه نهفته‌اند ، مىداند . از آن هنگام ، كه در زهدان مادران و پشت پدران جاى داشته‌اند تا زمانى كه زندگانيشان به پايان آيد ، باخبر است . اوست خداوندى كه خشم و انتقامش بر دشمنانش سخت است ، در عين گستردگى رحمتش و ، رحمتش در حق دوستانش گسترده است ، در عين خشم و انتقامش . مقهور كننده است ، هر كه را كه خيال چيرگى بر او را در سر پزد و سرنگون كننده است ، هر كه را با او به منازعه برخيزد . خوار و زبون مىكند آن را كه دم مخالفت زند و مغلوب مىسازد كسى را كه با او دشمنى ورزد . هر كه را بر او توكل كند ، كفايت نمايد و هر كه را كه از او چيزى خواهد ، عطا كند و هر كه به دو وامى دهد ، ادايش كند و هر كه شكر و سپاس گويد ، جزايش دهد . اى بندگان خدا ، خود را بسنجيد ، پيش از آنكه شما را بسنجند و از خود حساب بكشيد ، پيش از آنكه از شما حساب كشند و نفس بر آوريد ، پيش از آنكه گلويتان را بفشارند . سر فرود آوريد ، پيش از آنكه به زور به سر فرود آوردن وادارندتان . هركس كه خود ، خويشتن را از زشتيها باز ندارد و اندرز ندهد براى او باز دارنده و اندرزدهنده اى نخواهد بود .