اوست . باور ندارد ، كه روزى مصيبتى بر او فرود آيد ، از اين رو ، از هيچ گناهى باك ندارد ، تا در عين غفلت و بىخبرى ، مفتون آمال و آرزوهاى خود بميرد . در حالى كه ، زندگى كوتاهش در لغزشها و خطاها سپرى شده و از هيچ پاداشى نصيبى نبرده كه هيچ فريضه اى را به جا نياورده . هنوز گرم سركشى بود و ، سرگرم شاد خوارى و لذّت جويى كه بلاى مرگ بر سرش تاختن آورد و در گرداب آلام و بيماريها ، حيران و سرگردان ، روزها را به شب مىآورد و شبها را بيدار و نالان ، به روز ست ، در حالى كه ، برادرى مشفق و پدرى مهربان و گروهى ، كه بر حال او تأسّف مىخوردند و در اضطراب بر سينه مىكوبيدند ، گرد او را گرفته بودند . او بيهوش افتاده و در حال سكرات است . غمگين و حسرت زده است ، به هنگام جان دادن ، به درد ، مىنالد و به هنگام رخت بر بستن از اين جهان ، رنج ديده است و درد كشيده . آن گاه پيكرش را در كفنها مىپيچند و او را ، كه رام و تسليم است ، از زمين بر مىگيرند و بر تخته پاره‌ها مىنهند و در حالى كه ، از شدت تعب ، چون اشتر از سفر بازگشتهء خسته است ، از رنج بيمارى گداخته و لاغر شده است . فرزندان و برادرانش او را بردارند و به سراى غربتش برند ، جايى كه كسى به ديدارش نرود . چون تشييع كنندگان و نوحه سرايان بازگردند ، او را در قبرش بنشانند و او از بيم سؤال و لغزش در امتحان ياراى سخن گفتنش نباشد . بزرگترين بلايى كه در اين مرحله است ، بلاى آن آب جوشان و دخول در دوزخ فروزان است و وحشت از فوران و شدت صداى آتش . عذاب كاهش نمىيابد تا اندكى بيارامد و آسايشى نيست ، كه رنج را بزدايد و توان و طاقتى نه ، كه مگر عذاب را بازدارد ، و مرگى نيست كه از رنج برهاندش و نه به قدر لحظه اى خواب ، كه اندكى غمش را تسكين دهد به انواع مرگها و عذابهاى پياپى همچنان مبتلاست . و ما به خدا پناه مىبريم . اى بندگان خدا ، كجايند كسانى كه عمر دراز كردند و از نعمتهاى پروردگار بهره مند گشتند كجايند آنان كه تعليمشان دادند و دريافتند كجايند آنان كه فرصتشان دادند و به لهو و بازيچه گراييدند . تندرستيشان دادند و نعمت سلامت از ياد بردند . مدتى دراز مهلتشان دادند به عطاياى نيكو بنواختندشان و ، آنها را از عذاب دردناك خدا ترسانيدند و به پاداشهاى بزرگ وعده دادند . حذر كنيد از گناهانى كه شما را به ورطه