و من پذيرفتم كه اين كار را آغاز كنم ، چه مىدانستم سودى بزرگ در بردارد و نامى بلند بر اثر ، و اندوخته‌اى است براى روز محشر ، و كوشيدم چند كه بتوانم بهاى اين سخنان را در بازار فصاحت و ديدهء صرافان بلاغت آشكار كنم و محاسن بسيار و فضيلتهاى بىشمار را كه در آن نهفته است پديدار ، و نشان دهم كه على ( ع ) در اين ميدان يكه‌تاز است و از ديگران ممتاز ، آنچه از اوست يقين است و از ديگران خبر ، از او عين است و از اينان اثر ، دريايى است خروشان و اقيانوسى بيكران . نيز مىخواستم مرا روا باشد كه بگويم شاخى از آن درخت پربارم و گلبنى از آن گلزار . همچون فرزدق بنازم و بر جريران عصر بتازم كه : تبارم اين است ، و كه را گوهر پرمايه‌تر از اين است ؟ و ديدم كه سخنان امام بر محور سه مضمون است ، و از سه دسته نفائس ، گفتار مشحون : خطبه و فرمان ، نامه به اين و آن ، حكمت و اندرز - براى پند پذيران - . به توفيق خدا به كار پرداختم و نخست خطبه‌هاى اعجاب انگيز ، پس نامه‌هاى دلاويز ، سپس سخنان كوتاه حكمتآميز را فراهم ساختم . براى هر يك بابى گشودم و در هر باب برگهايى افزودم تا آنچه اكنون در نظرم نيايد و در آينده به دست آيد ، در آن جاى دهم و اگر سخنى از او به دست رسيد كه گفتگو و مقالى است ، يا پاسخ سؤالى است ، يا خواهشى يا حسب حالى است كه از آن سه بابت نيست ، و از قاعده نهاده برون است ، در بابى جاى دادم كه با آن مناسب و موزون است يا شبيه و همگون ، و بسا كه در اين گزينش فصلها باشد كه هماهنگ نيست ، يا گلهايى از سخنان كه يكرنگ نيست ، چه خواست من از گردآورى ، معنيهاى بلند و نكته‌هاى ارجمند بوده است ، نه