مجروح ساخت . سوم مرگ بعضى از اولاد . چهارم حسد همكاران و اهل صنف او كه در هر شهرى رفته از آن خلاصى نداشته . پنجم معاشرت با مردم و سلوك با ايشان كه عقائد و طبائع مختلف داشته‌اند . ششم نبودن مجتهدى كه با وى انس گيرد در شهرى كه مى زيسته . هفتم مهيّا نبودن اسباب تأليف و تصنيف براى وى اگر چه كتاب هاى زيادى كه عمده اين كار است داشته ، اما اسباب ديگر را به زحمت و دشوارى فراهم نموده است ( 1 ) . 7 - نقل ميّت را حتى به اماكن مشرّفه حرام مى دانسته ( 2 ) و در الانوار النعمانية : 387 فرموده خبر وحى فرستادن خدا به موسى بن عمران ( عليه السلام ) كه استخوانهاى يوسف صديق ( عليه السلام ) را نقل كند از مصر ، دلالت بر جواز ندارد و در اين باره پس از سخنانى فرموده : شيخ طوسى نقل به مشاهد مشرفه را با وصيت ميت

--> ( 1 ) الأنوار النعمانية : 387 . ( 2 ) مرحوم سيد هبة الدين شهرستانى متوفى شوال 1386 كتابى بنام تحريم نقل الجنائز المتغيرة نوشته كه در 1329 چاپ شده و موضوع مزبور را ثابت كرده و دليلى روشن بر اجتهاد و تبحر او ، در آن تاريخ است كه جوانى 28 ساله بوده : سيد مزبور در جامعيت و كثرت تصانيف كم نظير بود . صاحب معجم المطبوعات كه يك مسيحى است در اين كتاب قطور - كه دو جلد بزرگ است و مؤلفان كتب چاپى را كه بيشتر آنان را دانشمندان اسلامى تشكيل مى دهند آورده - لقب ( حجت الاسلام ) را شايسته دو نفر دانسته غزالى و شهرستانى ، نامبرده در صفحه 1154 و 1409 از كتاب نابغة العراق ( چاپ 1348 ) در شرح حالات هبة الدين ذكر شده است . در فهرست كتابهاى چاپى عربى ستون 1000 ، سال چاپ آن را 1328 نوشته كه غلط چاپى است . عكس از مرحوم هبة الدين در صفحه 40 تاريخ الصحافة العربية تأليف فيكونت فيليب دى طرازى - چاپ بيروت 1913 م - چاپ شده و در صفحه 41 او را با لقب العالم الكبير نامبرده است .