تاريخ وفات او را در 1116 و قبرش را در ايوان العلماء نوشته ، و چنان كه گفتيم وفاتش در 1126 بوده و قبر نوه او مير عبد الباقى بن مير محمد حسين بن مير محمد صالح در ايوان العلماء بوده ، به طورى كه در ماضى النجف و حاضرها 1 : 63 چاپ صيدا نوشته ، اما قبر او در نجف اشرف بوده ولى معلوم نيست در آن ايوان بوده باشد . و ايوان مذكور كه در جهت شمال حرم مطهر امير المؤمنين ( عليه السلام ) در نجف اشرف واقع است ، چون جمعى كثير از علماء در آن مدفونند ، كه هر كدام سنگ قبر داشته‌اند ، بدين نام معروف شده . و در 1375 كه در آن مكان مقدس ، تعميراتى شد تمام آن سنگها را برداشته و به جاى آن سنگ مرمر سفيد گذاشته‌اند ، و اكنون نشانه و اثرى براى هيچيك از آن قبور نمانده است . نا گفته نماند كه صاحب ترجمه دو پسر دانشمند به نام مير محمد و مير محمد حسين ; و پسر سومى به نام مير زين العابدين داشته ، كه اوّلى را صاحب اجازه كبيره به « فاضل محقق متكلم عظيم الشأن صاحب تأليفات » توصيف نموده و فرموده « حاشيه‌اى بر شرح لمعه نوشته و متعرض حواشى ديگر شده و با استاد خود آقا جمال خوانسارى مناظره نموده ، در نيشابور او را ملاقات كردم و با وى به مباحثه پرداختم و او را مردى محقق ، با انصاف يافتم ، در 1148 در آذربايجان شهيد گرديد » . و در حاشيه اجازه فرموده « سيد قوام الدين قزوينى ماده تاريخ شهادت او را ( كان ثالثهما ) يعنى سوم شهيدين فرموده ، خدا رحمت كند و بيامرزد ماتن لمعه و شارح آن و محشى را كه فاضل مذكور است » . نفر دوم ، مير محمد حسين در 1151 وفات نموده و از مشايخ اجازه صاحب