عبارت « كتبت هذه الكلمات بعد وفاته بثلاثين عاماً سنة إحدى عشرة بعد مائة وألف » . اما افندى ، كلمه عشره را نديده و آن را ( احدى بعد مائة وألف ) خوانده و چون بعد از آن تاريخ ، ديگر از سيد نعمت اللّه اطلاعى نداشته وفات او را در همان حدود در شوشتر پنداشته است . بعضى هم وفات او را مردد بين 1112 و 1114 دانسته كه ترديدى بى مورد است ( 1 ) . برخى هم در 1130 نوشته‌اند ( 2 ) كه غلطى واضح است . و يكى از نويسندگان معاصر ، 1139 چهار سال پس از فتنه افغان گفته ( 3 ) ، كه آن هم واضح البطلان است . در ذيل كشف الظنون علامه تهرانى 63 هم اشتباه چاپى روى داده و 1061 كه تاريخ كتابت نسخه‌اى به خط سيد نعمت اللّه است تاريخ وفات او نوشته شده .

--> ( 1 ) مصادر نهج البلاغه 1 : 289 تأليف سيد عبد الزهراء حسينى معاصر ، و منشأ او را بايد الذريعة 7 : 111 دانست كه فرموده « سيد نعمت اللّه بعد از ولادت نوه اش سيد عبد اللّه در 1114 وفات كرده چنان كه از تحفة العالم معلوم مىشود » . نگارنده گويد : ولادت سيد عبد اللّه در تحفة العالم خطى 1112 نوشته شده و همان درست است و وفات سيد هم در همين سال بوده و در نسخه چاپى كه 1114 مذكور است اشتباه بوده و تفصيل آن را در مقدمه تذكره شوشتر چاپ افست صفحه 4 تذكر داده‌ايم . ( 2 ) كشف الحجب و الأستار در صفحات متعدد و فهرست دانشگاه تهران 1 : 160 و يكى از مصادر خارجى ( الأعلام 9 : 12 ) و احوال و اشعار فارسى شيخ بهائى تاليف سعيد نفيسى صفحه 161 . ( 3 ) محمد حجازى در شرح حال جدّ اعلى در مجله باختر شماره 3 سال دوم ، به طورى كه در زندگينامه علامه مجلسى 1 : 181 تاليف دوست متتبع ما مرحوم آقاى سيد مصلح الدين مهدوى مذكور است .