و در اجازه‌اى كه براى سيد بهاء الدين محمد مختارى سبزوارى نوشته و با كتاب زواهر الجواهر او چاپ شده ، در صفحه 183 نيز به جاى حسنعلى ، حسن ديده مىشود و آن اشتباه است . و محتمل است كه منشأ توهم ، علامه مامقانى باشد كه در تنقيح المقال 1 : 296 حسن بن على بن عبد اللّه نوشته . در هر حال شيخ محمد جزائرى كتب بسيارى به خط خود استنساخ كرده ، از آن جمله شرح استبصار و شرح تهذيب الحديث و شرح صحيفه سيد عليخان و تفسير صافى و الفوائد العليه فاضل جواد و مسائل سيد مهنّا و پاسخ علامه و اجازه وى براى سائل مذكور ، و الشواهد المكية و مسائل خلافيه كه شيخ ادعاى اجماع بر آنها كرده و خود مخالفت فرموده و جمع بين منتخب عوالى اللآلى و شرح سيد بر آن ، كه مىشود آن را تأليفى براى او شمرد ، كه تاريخ بعضى از آنها 1114 بوده و همه آنها به نظر نگارنده رسيده است و نسخه‌اى از نهج البلاغه با حواشى استادش را از روى نسخه قاضى نعمت اللّه شوشترى آتى در صفحه 317 نوشته ، و در اوائل آن ، فتن و ملاحم بحار مجلسى را مختصر كرده و از مجلسى به « استادى » تعبير كرده ، كه تصريح به شاگردى وى ، نزد او بوده است . مجموعه‌اى هم به خط او ديده شده ، مشتمل بر نقد الرجال تفريشى و نهاية الآمال قمى و مشيخه فقيه و حاشيه شيخ بهائى بر فقيه و ديباچه بحار الانوار تا اول احاديث و جز آنها ، مورخ 1093 . و صاحب تحفه فرموده « شيخ محمد جزائرى با سيد نعمت اللّه نسبت سببى داشت ، به شوشتر آمده و مسكن نمود ، وى نسبت به اماثل و اقران خود به صلاح و تقوى ، و به اطلاع اكثرى از علوم متداوله و مسائل متفرقه ممتاز ، و در تقدّس و ورع و سرعت كتابت بى انباز بود . كتب مطوله بسيارى از علوم متفرقه در