18 - حاجى عنايت اللّه فرزند حاجى محمد زمان شوشترى ( 000 - 6 / 1147 ) برادر حاج ابو الحسن سابق الذكر . تا اواخر عمر دست از اشتغال باز نداشت و در فنون كمالات خصوصاً علم طب بى نظير بود و در معالجات او كمتر خطا اتفاق مى افتاد و حدس صائب او به حدى بود كه به مجرد ملاحظه قاروره ( 1 ) يا نبض مريض يا اطلاع بر مجمل احوال او ، اخبار به غذاى سابق و مبدأ مرض و سبب آن و ساير خصوصيات مى نمود و آنچه از حذاق اطباء يونان و غيرهم به عنوان ندرت و غرابت در كتب متقدمين منقول است ، از مشار اليه ، مكرر به ظهور مى رسيد ، وفات او در سال چهل و هفت ( 1147 ) بود ( 2 ) . در اجازه كبيره ، وفات او را در 46 نوشته ، و فرموده « كان عالماً ، ورعاً ، كثير الاشتغال ، من تلامذة جدّي ، ثم اشتغل بالطب وبرع فيه وبلغ المرتبة العالية من الحذاقة ، وكان كثيراً ما يفاوضني في المسائل . توفي سنة ست وأربعين ، رحمة اللّه عليه » ( 3 ) . نگارنده گويد : خطى زيبا داشته و معرفة التقويم عربى ( 4 ) خاتون آبادى را به

--> ( 1 ) قاروره در اصطلاح طب شيشه‌اى است كه ادرار بيمار را در آن مى كنند براى معاينه يا تجزيه . فرهنگ عميد : 782 . ( 2 ) تذكره شوشتر : 126 . ( 3 ) اجازه كبيره : 157 . ( 4 ) تاليف آن در 1126 بوده و وجيزه نام دارد ، در 1319 چاپ شده و در أعيان الشيعة 10 : 83 نامش را الوجيزى نوشته كه تصحيف است .